Laat de Kunstenaar (M/V) zijn werk weer doen!

« Na 1333 jaar wordt Koning Dagobert II weer wakker
Na 1333 jaar wordt Koning Dagobert II weer wakker
De 'Fontaine Dagobert' »
De 'Fontaine Dagobert'

De Schat van Dagobert

Jan Roelofs
Jan Roelofs
Jan Roelofs heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld
Gebruiker is momenteel offline
jan 25 De Schat van Dagobert 6 reacties
Toen ik vijftien jaar geleden in een geïnspireerde opwelling besloot te verhuizen naar de Franse Pyreneën had ik geen idee dat die stap me zou zetten op het spoor van de Schat van Dagobert.
Ik kocht een huisje aan de voet van de Montségur, de berg waar in 1244 de laatste groep Katharen zich tegen de inquisitie verzette. (Het Katharisme was een gnostieke beweging die eind twaalfde, begin dertiende eeuw in Zuid-Frankrijk zo succesvol was dat de Roomskatholieke paus Innocentius III in 1206 een kruistocht tegen de Klatharen uitriep. Na vele jaren van strijd, bloedbaden en vernietigde steden werd in 1244 de Montségur, de laatste vesting van de Katharen ingenomen en kwamen 220 Katharen op de brandstapel.)
Ik was gefascineerd door die Kathaarse geschiedenis en wilde me daar letterlijk en figuurlijk in verdiepen. Niet onbelangrijk detail: de 'Schat van de Katharen' was na de inname van het kasteel verdwenen en nooit teruggevonden. Niemand wist wat die schat inhield, maar ik had een vermoeden dat ik daar misschien wel achter zou gaan komen en op onnavolgbare wijze de schat zou gaan opgraven.

Niet ver van de Montségur lag het plaatsje Rennes-le-Chateau. Al snel kwam ik er achter dat daar volgens velen ook een schat begraven lag, nog veel groter dan de schat van de Katharen: de schat van Dagobert. Na de verschijning van het boek 'The Holy Blood en The Holy Grail' in 1982 dat helemaal ging over het mysterie van Rennes-le-Chateau, was er in dat plaatsje zelfs zoveel gegraven dat er overal in het dorpje borden stonden"'Verboden te graven' (Defense de fouiller). Ik wist nog van niks maar las het boek, en daarna nog vele andere boeken over het alsmaar uitdijende mysterie tot ik er hoofdpijn van kreeg en het onderwerp weer liet rusten.

Want wat had die vermeende schat van een zevende-eeuwse koning nou eigenlijk met mij en met het eind van het tweede millenium te maken? Ik besloot me te concentreren op de Kathaarse schat die – op basis van een aantal tamelijk vage maar voor mij toen opwinding wekkende aanwijzingen – wel eens in mijn tuin of zelfs onder mijn huis zou kunnen liggen. Want inderdaad, geef ik nu besmuikt toe, heb ik in die periode heel wat graafwerk op mijn terrein en onder mijn huis verricht. Het bezorgde me een goede conditie en een klein wijnkeldertje onder mijn woonkamer, maar vinden deed ik verder niets.

Dagobert zakte ondertussen weer terug in mijn onderbewustzijn, net als hij al eeuwenlang in het collectieve onderbewuste was weggezakt. Tot in de achttiende eeuw had hij volgens de officiële Franse koninklijke stambomen zelfs nooit bestaan. Ik kwam met Nederlandse gasten nog wel eens in Rennes-le-Chateau, vertelde dan over de raadsels die daar lagen maar focuste me dan in plaats van op Dagobert op een andere figuur die met dit verhaal te maken had: Maria Magdalena.

Want, heel kort samengevat: het geheim waar de dorpspriester Bérenger Saunière in 1891 op stuitte en waar hij zijn plotselinge en onverklaarbare welvaart aan te danken had, had vooral te maken met een geheim dat de Christelijke godsdienst op zijn grondvesten zou doen schudden. Namelijk: Jezus Christus en Maria Magdalena waren getrouwd, hadden kinderen en hun nageslacht had zich voortgeplant in het Merovingische koningsgeslacht dat van de vijfde tot de achtste eeuw over een groot deel van het huidige Frankrijk, Duitsland, Nederland en Belgie heerste. Volgens dit verhaal was Dagobert II dus een nakomeling van Jezus en MM.
Samen met een paar anderen ging ik aan de slag met dit Maria Magdalena verhaal, in 2000 organiseerden we in Montségur en omgeving zelfe een zes dagen durend Maria Magdalena Festival. Let wel, dit was nog vijf jaar voordat Dan Brown hetzelfde verhaal tot een wereldwijde bestseller (De Da Vinci Code) omzette. Was ik maar zo slim geweest als Dan Brown, dan was ik er nu financieel heel wat beter aan toe.

In de jaren daarna bleven Dagobert en zijn schat rusten. Tot ik in 2008 samen met Ton van der Kroon in Orval een vierdaagse workshop 'Spiritueel Leiderschap' begeleidde. Al sinds 2002 komen we daar veel voor onze mannenworkshops, en gaandeweg ontdekten we dat het gebied rond Orval in de Belgisch-Franse Ardennen veel raakvlakken heeft met de Europese geschiedenis, met name die uit de duistere middeleeuwen.
Want wat bleek: een van de koninklijke paleizen van de Merovingers stond in Stenay, zo'n 15 kilometer ten zuiden van Orval. En in het woud van Woëvre, niet ver daar vandaan, was op 23 december van het jaar 679, bij de bron die nu 'Fontaine Dagobert' heet, de laatste werkelijk regerende Merovingische koning tijdens een pauze bij de jacht vermoord. Duidelijk 'Dagobert-country' dus.
Tijdens onze workshop in 2008 maakten we met de deelnemers een wandeling het Woud van Woëvre in. We kwamen niet tot aan de bron, die lag verder het bos in, maar we kwamen wel bij een meertje waar er iets merkwaardigs gebeurde.

Nu moet je weten dat Ton al jaren 'channelt'. De informatie die hij op die manier binnen krijgt vind ik soms heel interessant, en soms zegt het me weinig. Ik erken dat hij het niet verzint en dat het wel degelijk kennis of informatie is van een ander, dieper of hoger niveau, maar op zich betekent dat dan nog niet dat het voor mij vaststaat. Dat doet het pas als ik het vanuit mezelf kan bevestigen, als ik voel dat het klopt. En soms is mijn interpretatie dan ook weer iets anders dan die van hem.
Wat Ton deze middag doorkreeg was dat de figuur van de Wildeman, die in het sprookje jarenlang op de bodem van een meertje ligt, en de vlakbij deze plek vermoorde Koning Dagobert II, een en dezelfde figuur zijn.

Ik had wat tijd nodig om aan het idee te wennen, maar inmiddels is dit voor mij ook een gegeven. Een paar jaar later maakten we deze wandeling opnieuw maar bereikten toen wel de 'Fontaine Dagobert'. Daarover morgen meer.
Tags: Niet getagged

Reacties

SIGISBERT vrijdag, 25 januari 2013 Antwoord Annuleer

erg leuk! heb het op facebook gezet... DAGOBERT GOES DIGITAL

Jordy vrijdag, 25 januari 2013 Antwoord Annuleer

je hebt me! Zie uit morgen voor het vervolg!

Seraphina vrijdag, 25 januari 2013 Antwoord Annuleer

Aaaahhh....Cliffhanger...!
Tot morgen...

H. vrijdag, 25 januari 2013 Antwoord Annuleer

Ben benieuwd, mij heb je ook ;)

Cornelius van Rijckevorsel vrijdag, 25 januari 2013 Antwoord Annuleer

Hallo Jan, Ik ben 'n keer even in je huisje geweest, toen Ton er bivakeerde. Het is altijd sterk op mijn netvlies blijven hangen. Ik herrinner me dat Ton vertelde dat je zo aan het graven was, maar dat had toen geen weerklank in mij. Ik zag meer 'n plek van rust en meditatie, dat ruime open middenstuk met dat uitzicht op die stijle vallei, leek me heel veilig om je een tijdje te verstoppen en tekeningen te maken. Iets Japans, van de man die zijn leven lang de Fugijama schilderde. Je was toen van plan het te verkopen. Leuk verhaal, hoor grag meer morgen.
Groet, Cornelius

Nanda Claessen Rotterdam zaterdag, 26 januari 2013 Antwoord Annuleer

vol spanning kijk ik uit naar het vervolg

Laat uw reactie achter

Gast zondag, 16 januari 2022
Copyright © 2020 Woordenziel.nl | Webdesign: berthil.nl