Laat de Kunstenaar (M/V) zijn werk weer doen!

« Optreden Warnsvelds Mannenkoor 9 november
Optreden Warnsvelds Mannenkoor 9 november

Op zoek naar de Graal

Jan Roelofs
Jan Roelofs
Jan Roelofs heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld
Gebruiker is momenteel offline
mei 13 KDK 0 reacties
Het Pad van de Man, 3-6 april 2014

Mannengroep vindt de Graal...

Op zaterdagmiddag vindt de groep van 15 mannen de Graal. Ik besef me het op dat moment niet, word het me pas later bewust. Ik zie een groep mannen bij het vuur die een hechte eenheid vormt – wonderlijk, voor 15 mannen die elkaar tot op de afgelopen donderdagavond nog nooit hadden gezien – maar waarin iedereen tegelijkertijd helemaal zichtbaar is in zijn eigenheid.

Die combinatie van verbinding en eigenheid is iets waar alle mannen naar zoeken en verlangen, maar wat ons steeds weer ontglipt. Het lijkt de Graal zelf wel. Een van de redenen dat mannen hangen aan hun autonomie, en moeite hebben met 'verbinding': ze zijn bang hun eigen kleur te verliezen, op te lossen in de groep. Ik zie op dat moment dat het een onnodige angst is. Het moment dat Michel die de rol van Merlijn vervult zich afvraagt wat dat is, magie, denk ik: dit is het. Hier en nu. De paarden die dichterbij zijn gekomen en er nu bij staan alsof ze geïnteresseerd staan te luisteren, de zon op het zachte groen van de heuvels, het vuur dat in de stilte hoorbaar is, de wind, de sfeer van zachtheid in de groep die toch niet week is, dit is de Graal. Ieder op zichzelf is een unieke Graal, en de groep vormt samen de Graal, en deze kom in de Ardense heuvels is de Graal, en de Aarde waar we op staan is de Graal.

Zielelaag
Het is de 25e keer dat Ton en ik in de OWC-boerderij Bois-le-Comte, vlakbij de abdij van Orval, op de grens van Belgie en Frankrijk, de driedaagse workshop 'Het Pad van de Man' begeleiden. Zoals altijd werken we met een mythologisch verhaal, om de archetypische laag, oftewel de zielelaag van de deelnemers te kunnen raken. Het duurt altijd even voordat ze, komend uit de alledaagse wereld, zich daar in kunnen laten zakken. Maar na het eerste etmaal is ook nu de groep weer klaar om het verhaal in te duiken. Deze keer is dat het verhaal van Parcival en de zoektocht naar de Graal. Een mythe die in het Europa van de twaalfde en dertiende eeuw op drie plaatsen bijna tegelijkertijd opduikt. Chretien de Troyes in Frankrijk, Wolfram von Eschenbach in Duitsland en Geoffrey of Monmouth in Engeland. De versies kennen verschillen maar het grondmotief is steeds: de naïeve, onschuldige jongeman die zich van zijn moeder losmaakt en zijn weg in de mannenwereld vindt. Hij leert al snel goed met het zwaard om te gaan, maar leert daarnaast iets wat minstens zo belangrijk is: op zoek te gaan naar de Graal.

De Graal is te zien als een symbool voor de innerlijke vrouw, die iedere man helpt zijn pad te vinden, recht doend aan mannelijke én vrouwelijke kwaliteiten. Zoals: daadkracht én ontvankelijkheid, focus én bedding, resultaat- én procesgerichtheid. Wat we overigens gewend zijn om als 'mannelijk' en 'vrouwelijk' te benoemen, is aan herziening toe, want ook vrouwen kennen daadkracht, en ook mannen zijn ontvankelijk. Oude stereotypen mogen worden losgelaten. Dat blijkt ook tijdens deze driedaagse, waar de groep al snel een grote mate van onderlinge verbondenheid laat zien.

Waarneming
Na een etmaal hebben alle deelnemers hun eigen leerdoel gekozen waarmee ze het Parcivalverhaal induiken. Wij als begeleiders blijven buiten het verhaal, we zijn getuige en bewaken de grenzen, maar ik heb deze keer voor mezelf ook een 'speldoel' geformuleerd. Ik wil mijn rol als waarnemer nu eens niet met mijn gebruikelijke afstandelijkheid vervullen, maar ik wil – terwijl ik kijk en luister – verbonden blijven met de groep. Als journalist ben ik gewend overal buiten te staan en overal iets van te vinden. Alsof er altijd een taaie, ondoordringbare 'schil' zit tussen de mezelf en de werkelijkheid die ik waarneem. Daar begin ik een beetje genoeg van te krijgen. Ik wil deze keer kijken met 'de ogen van het hart.'

De eerste avond valt me dat zwaar. Ik vind dat de deelnemers maar wat aan zitten te kloten, dat ze het verhaal niet goed begrijpen en dat dit rare toneelstuk helemaal nergens heen gaat. Ik kan niet wachten tot ik naar bed kan, en trek me tegen tienen chagrijnig en teleurgesteld in mijn slaapkamer terug.

'Ik ben deel van de groep'
Ergens in die nacht moet er iets gebeurd zijn, want ik word de volgende morgen wakker met de zin: 'Ik ben deel van de groep'. De schil die ik voel weerhoudt me van het deel-zijn, maar die houding van zogenaamd objectieve afstandelijkheid klopt niet meer. Ik wil het anders, besef ik opnieuw. Ik wil waarnemen vanuit mijn hart, zonder oordeel maar met onderscheidingsvermogen. Zodat ik mee kan dragen, mee kan lijden en mee kan leiden. Zodat ik de uitkomst mede beïnvloed – zonder iets te doen, alleen door mijn liefdevolle waarneming. Net zoals de waarnemer van een experiment door zijn waarneming de uitkomst beïnvloedt – een inzicht uit de kwantumfysica.
En zo kijk ik die dag fris en nieuw naar de verrichtingen van de vijftien deelnemers. Wat ik zie vind ik prachtig, ontroerend. De 15-jarige Boris die hier met zijn vader is, en de rol van Rode Ridder speelt. Stoer, stevig, sportief. Zijn vader is Parcival: op zoek maar vol twijfels. De oudere man die de rol van Visserkoning heeft gekozen zit goed in het verhaal: hij blijft maar hameren op het belang van het stellen van de juiste vraag. Alleen zo kan de Visserkoning – symbool voor verlamde mannelijkheid - worden genezen. Len is als Mordred de duwer, trekker, de onruststoker – hij heeft als speldoel 'het aangaan van het conflict. Rob wordt helemaal Kundry, de boze heks die alle mannen op hun schuldige nalatigheid: het is ons aller schuld dat de Graal zoek is. En zo vindt ieder steeds meer zijn eigen rol, en komt via dat hulpmiddel vreemd genoeg steeds meer in contact met wie hij werkelijk is. Voorbij de rol, voorbij het ego, maken we allemaal contact met de ziel die ons verbindt. Ik ook, merk ik in de loop van de dag.

Heling
Het moment rond het vuur, als de rollen afgelegd zijn, doorzien als het speelgoed dat ze zijn, en de mannen zich uitspreken over wat ze bezielt en wat ze daarin tegenhoudt, vindt als vanzelf de heling plaats. Door te spreken en te luisteren ervaren we allemaal de kostbaarheid van het leven zelf. Dat we niet alleen zijn, dat andere mannen geen vijanden of rivalen zijn maar broeders door wie we – ook emotioneel – gesteund kunnen worden. In termen van het verhaal zijn we met z'n allen even in de Graalburcht. Een moment om te koesteren als een warme herinnering én als een lichtend perspectief.

...mannengroep raakt de Graal weer kwijt
De rest van de zaterdag is prachtig, de afronding van het spel, het napraten bij een biertje. Ook de zondagochtend gaat het nog heel diep. We doen een meditatie rond de ontmoeting met de innerlijke vrouw, en de sfeer is na afloop zo intens en teer, dat ik er vanaf zie om de deelnemers te vragen in tweetallen uit te wisselen. In stilte ervaren we allemaal de diepte van onze ziel.
' s Middags is het voorbij. We gaan weer naar huis, we pakken onze spullen, en wat 's morgens nog tastbaar aanwezig was, is nu verdwenen. Zo is het. We vinden de Graal, en we raken hem weer kwijt. Maar we weten dat we hem weer kunnen vinden...
Tags: Niet getagged

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft

Laat uw reactie achter

Gast dinsdag, 19 september 2017
Copyright © 2015 Woordenziel.nl | Webdesign: berthil.nl