Laat de Kunstenaar (M/V) zijn werk weer doen!

« Weg met de koning!
Weg met de koning!
Interview over KDK: zaterdagmiddag 19 oktober, 16.... »
Interview over KDK: zaterdagmiddag 19 oktober, 16....

Opstanding

Jan Roelofs
Jan Roelofs
Jan Roelofs heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld
Gebruiker is momenteel offline
apr 01 De Kunstenaar ziet 1 reactie
Ik voel dat er iets gebeurd is, veranderd in de energie, en volgens mij niet alleen die van mij. Deze verandering heeft veel te maken met de aarde en onze verhouding tot de planeet waarop we wonen.

Gisteren was ik buiten, op de Veluwe, en voelde hoe goed me dat deed: gewoon buiten te zijn. Grond onder de voeten, bomen, een meertje in het bos, een stuk hei en gras. Stilte. Twee reigers hoog in de boom die zaten te wachten tot de mensen weer weg gingen. Simpel en weldadig.
Het deed me terugdenken aan een meditatie in een groepje, twee dagen eerder. We lieten de energie van de aarde door onze voeten ons lichaam instromen. Het ging verbazingwekkend makkelijk, ik zag de kleur geel, de kleur van het voorjaar die mijn hele lichaam vulde, naar boven toe stroomde. Tot en met keel en mondholte. Maar het leek alsof mijn verhemelte een grens aangaf: tot hier en niet verder. Alsof mijn hersens hier niet aan wilden. Midden in mijn hoofd, ter hoogte van mijn neuswortel, zat een eigenzinnige, weerbarstige kern van verzet: ik maak het zelf wel uit. Ik geef me niet over. Nee!

Ik was er beduusd van. Al jaren heb ik het idee dat mijn weerstand tegen het leven ergens in mijn lichaam zit, zo ongeveer ter hoogte van de zonnevlecht, vlak onder het borstbeen. Maar nu voelde ik ineens dat dat helemaal niet waar is. Dat mijn lichaam wel wil. Meebewegen. Stromen. Liefhebben.
Maar dat mijn hoofd, mijn laatste verdedigingsbolwerk, zich krampachtig verzet.

Dit gebeurde op de middag van Goede Vrijdag. 's Avonds luisterde ik met mijn vrouw naar de Mattheus Passion. Gedachten stroomden weg, er was alleen nog de klank. Zo simpel en weldadig.

Op zaterdag, stille zaterdag, vielen me in de krant allerlei dingen op.
* Hoe Jeroen Dijsselbloem gewoon had gezegd waar het op stond, eerst voor gek werd verklaard maar later in de week de waarheid doorbrak.
* Hoe geconstateerd werd dat 'afzeiktelevisie' nu passé was, en het veel meer ging om programma's waar je wat van opstak.
* Hoe bezield, energiek en prachtig de twintigers van dit moment zijn.
* Hoe er naast veel kortzichtige kletspraat ook heel veel moois en liefdevols te genieten is.
* Hoe ik daar zelf steeds het onderscheid in kan maken: waar kies ik voor?

Op eerste paasdag voelde ik me ineens alsof ik ergens doorheen was. Na jaren geploeter en gesomber ineens de schoonheid van het leven kon ervaren. Ik zat op een steen in het bos en at een boterham. Mijn vrouw en mijn dochter waren erbij. Ik was samen met twee levende wezens, en besefte: ik bén niet alleen. Ook niet als ik wel alleen ben. De aarde draagt me, voedt me, beschermt me.

Na lange gure wintermaanden ontwaken we allebei. En breekt eindelijk die nieuwe lente aan waar we zo lang naar verlangd hebben. Misschien dat er niemand is die dat met me eens is, of bijna niemand. Maar dat geeft niet. Het gaat er om dat ik het zelf zie. En me laat leiden door dat vertrouwen in het leven, en het vertrouwen in mezelf.

We zullen met elkaar nog heel wat angsten te verwerken krijgen, want het systeem waar we ons aan vasthouden gaat instorten. Dat kan niet anders, want dat systeem is niet op liefde en waarheid gebaseerd. Maar onder de oppervlakte is er al veel dat wel waarachtig en liefdevol is. In alles wat ik van nu af doe, zeg en nalaat, wil ik daar trouw aan zijn.

Zo helpe mij God Almachtig
Tags: Niet getagged

Reacties

Maarten Moens (mannencoach in Noordholland) maandag, 01 april 2013 Antwoord Annuleer

Mooi gesproken, broeder. Uit de grond van je hart!

Join the others...ik doe mee.

Hartegroet,

Maarten Moens

Laat uw reactie achter

Gast zaterdag, 25 november 2017
Copyright © 2015 Woordenziel.nl | Webdesign: berthil.nl