Laat de Kunstenaar (M/V) zijn werk weer doen!

« De Wondere Wegen van Gilgamesj
De Wondere Wegen van Gilgamesj
Koopman en dominee in kabinet »
Koopman en dominee in kabinet

Werken met vers hout, dat ga ik vaker doen

Jan Roelofs
Jan Roelofs
Jan Roelofs heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld
Gebruiker is momenteel offline
juni 01 De Kunstenaar ziet 0 reacties




Op een zonnige plek in het bos van landgoed Midgard in Almen zitten we met z'n vijven bij elkaar zoals onze voorouders dat duizenden jaren geleden ook al deden. Op een boomstammetje dat straks de zitting voor een eigengemaakte kruk zal leveren, luister ik naar Job Suijker en Sjors van der Meer, die mij vandaag gaan inwijden in de geheimen van het werken met vers hout.
Echt geheim is het overigens niet, want het gaat om technieken die eeuwenlang gemeengoed waren. Maar sinds wij onszelf hebben aangesloten op het stopcontact, zijn we afgesneden geraakt van deze oervaardigheden. Daarmee past deze workshop vers hout van Job en Sjors in een veel bredere beweging van het herontdekken van onze verbinding met aarde en natuur.

Job vertelt een verhaal over contact maken met het materiaal, en dat zal deze dag een leidraad zijn: liefde voor het hout en het gereedschap waar we mee werken is de basis waar alle technieken op rusten.
Ik ga vandaag een krukje maken, en leer daarbij al snel dat het daarbij niet alleen om de techniek gaat. Want zoals altijd als ik werk, heb ik haast. Maar als je met een Japanse trekzaag een plak van een boomstam af staat te zagen is haastige spoed helemaal niet goed. Daar krijg je maar kramp van, en bovendien zaag je scheef. Je kunt veel beter zorgen dat je ontspannen staat, voeten stevig op de grond, en dan de zaag het werk maar laten doen. Ritmisch trek ik de zaag op en neer, terwijl het sonore geluid van de minuscule beiteltjes in het zaagblad me bij elke haal dieper in de stam brengt. Ik begin warempel van het zagen zelf te genieten. Een hele andere ervaring dan het gebruikelijke krampachtige op en neer duwen om maar zo snel mogelijk klaar te zijn, met een zere schouder en een scheve zaaglijn als resultaat. Even later heb ik een prachtige gladde plak hout in mijn hand. Geboeid kijk ik naar het oppervlak met zijn jaarringen en twee kleine knoesten. Levend materiaal.

Sjors helpt me vervolgens met het splijten van een berkestammetje: dat worden de poten. Op het schaafpaard – en soort werkbank waar je schrijlings op zit en je werkstuk met de voeten vastklemt – ga ik aan de poten pennen slijpen. Met het haalmes in beide handen schil ik steeds een stukje van het hout af. Kost nauwelijks kracht, maar vergt wel aandacht. Ik ben helemaal bij het hout, soms zelfs ín het hout. En als die aandacht verslapt, merk je dat meteen. Oeps, scheef gesneden. Maar fouten maken is niet erg, benadrukken Job en Sjors, want zo leer je het. Regelmatig klinkt dan ook luidkeels 'Leerervaring!' uit de mond van een van de deelnemers, en snel gaan we allemaal kijken wat er nu weer voor leerzame fout gemaakt is.

Geleidelijk aan begin ik te merken dat dit een andere manier van werken is dan ik tijdens mijn klusjes thuis gewend ben. Dan is mijn aandacht er altijd vooral op gericht om de klus zo snel mogelijk geklaard te hebben, hier merk ik dat er een rust over me komt waarin ik van het werk zelf geniet. 'Als ik nou mijn dagelijks werk ook eens zo zou kunnen doen', schiet door me heen. Maar de haast blijft trekken. Als we tussen de middag rond een vuurtje soep en boterhammen eten, wil ik eigenlijk al weer verder gaan zodra ik de laatste hap heb doorgeslikt. Sjors kijkt me glimlachend aan: 'We hebben toch geen haast?' O nee. Ik ga weer zitten en ontspan.

's Middags werken we allemaal verder aan onze kruk, hamer of gereedschapssteel, en er is inmiddels een gemoedelijke sfeer onstaan waarvan ik me voorstel dat onze voorouders ook zo samen werkten. Af en toe een opmerking, een grapje, een tip, en dan weer de rust van vijf mannen (vrouwen zijn overigens ook welkom!) die allemaal aandachtig met hun werk bezig zijn. Met de avegaar boor ik drie gaten in de schijf, en daarna komt een extra mooi moment: met een houten hamer sla ik de drie berkenhouten poten in de eikenhouten zitting. Het past, en mijn kruk is klaar. Voorzichtig ga ik er op zitten. Nog nooit zat een kruk zo lekker.

De dagen erna kijk ik regelmatig met trotse tevredenheid naar de kruk die bij ons in de kamer staat. Het hout is aan het drogen en in de zitting ontstaat een prachtig patroon van barstjes die vanuit de kern uitwaaieren. Over een maand mag ik de wigjes die Sjors me meegaf in de poten slaan. Ik kan niet wachten. Jawel, ik kan wel wachten. Wachten is fijn.

Werken met vers hout. Dat ga ik vaker doen.
Jan Roelofs, 25 mei 2012

meer info:www.green-wood-man.nl
www.HarteGroen.wordpress.com 
Tags: Niet getagged

Reacties

Er zijn nog geen reacties gegeven. Wees de eerste die een reactie geeft

Laat uw reactie achter

Gast zondag, 16 januari 2022
Copyright © 2020 Woordenziel.nl | Webdesign: berthil.nl