Laat de Kunstenaar (M/V) zijn werk weer doen!

Laatste artikelen
1 reactie

Venustransit: opmaat voor de grote kladderadatsch?

Wisten de Medici iets over 2012 wat voor ons nog een raadsel is? De Venustransit van 6 juni is volgens de Maya's de opmaat voor de 'galactische synchronisatie' van 21 december. Een schilderij uit de zestiende eeuw bevat fascinerende sleutels. Geeft een Renaissanceschilder ons aanwijzingen over wat ons dit jaar boven het hoofd hangt?

We stormen met grote snelheid af op het einde van ons tijdperk. Om dat te beseffen hebben we geen Mayakalender nodig. We weten het wel maar we willen het niet weten. Wat? Dat we zo niet door kunnen gaan. Dat we niet door kunnen gaan met elkaar als vijand te blijven beschouwen, bang voor het leven en belust op eigen gewin. Diep van binnen weten we heel goed dat er een einde komt aan onze staande praktijk van bedrog, halve waarheden, praatjes voor de vaak en het verkwanselen van onze integriteit. Maar we kijken liever de andere kant uit. Naar buiten in plaats van naar binnen.

26.000 jaar de tijd gehad

Het is zo simpel: "Heb uw naaste lief als uzelve" maar tegelijkertijd zo verschrikkelijk moeilijk. We hebben heel lang – zo'n 26.000 jaar – de ruimte en de tijd gekregen om zelf de weg naar waarheid en liefde te vinden. We zijn een heel eind gekomen maar we zijn er beslist nog niet. Kijk vanavond maar naar het Journaal. We zijn nog zoekende, maar... onze tijd begint op te raken. Op 6 juni aanstaande luidt de bel voor de laatste ronde. Dan vindt de Venustransit plaats, wat wil zeggen dat Venus vanaf de aarde gezien voor de zon langs schuift. Komt eens in de 120 jaar voor, en dan tweemaal, met acht jaar ertussen. Volgens een Maya-profetie is 6 juni het moment waarop de allerlaatste fase van onze huidige tijdscyclus begint, en het nieuwe bewustzijn op aarde wordt geboren. Het is als het ware de aanloop naar galactische synchronisatie op 21 december van dit jaar, als aarde, zonnestelsel en melkweg op één lijn zullen staan met de rest van het universum. Deze conjunctie komt eens in de 26.000 jaar voor en laat volgens de Maya-profetieën enorme kosmische krachten vrijkomen. Het is ook het moment dat de huidige Mayakalender eindigt, en een nieuw tijdperk begint.
Okee, met Venus begint het dus, over een paar maanden. Volgens de Maya's dan. En wat er dan begint is lang niet altijd leuk. Want bij de Maya's – het eerste volk dat besefte dat Morgen- en Avondster een en dezelfde waren – werd Venus in verband gebracht met kwaadaardige en agressieve goden, droogte, gevaar en oorlog. Andere koek dus dan de in de westerse cultuur meer gebruikelijke harmonieuze associaties van Venus met liefde en het vrouwelijke. Hoewel... begon de Trojaanse oorlog juist niet met Aphrodite, zoals Venus bij de Grieken heet? En Kali, de afschrikwekkende Indiase godin van de vernietiging...ook een vrouw. Hebben we ons misschien een iets te rooskleurig beeld van het vrouwelijke eigen gemaakt?

'Overwinning van Venus'

Hoe dan ook, laten we in navolging van de Maya's zeggen dat er op 6 juni iets geboren wordt, en dat dat met Venus te maken heeft. Door een droom, te ingewikkeld om hier na te vertellen, en het met behulp van internet uitpluizen van de droommotieven, kwam ik bij een schilderij van Venus terecht, gemaakt door de Italiaanse Renaissanceschilder Agnolo Bronzino. In de Renaissance werden er veel schilderijen van Venus gemaakt. Voor dit schilderij werd de opdracht gegeven door Cosimo de Medici, in de 16e eeuw groothertog van Toscane. Op het schilderij staan een aantal figuren: Venus, haar zoon Cupido (ook wel bekend als Eros of Amor), Vader Tijd, een jongetje dat klaar staat om rozenblaadjes te gooien, een paar figuren die symbool staan voor vergetelheid (linksboven), jaloezie (halverwege links) en een figuur die schuilgaat achter het jongetje met de rozenblaadjes. Het is deze figuur die mij het meest intrigeert. Ze heeft het gezicht van een jonge vrouw, maar haar lichaam is half leeuw, half schorpioen. Deze figuur staat bekend staat als 'Manticore', wat ook het woord was dat bij me binnenviel, al heb ik geen idee waar vandaan. 'Manticore' stamt uit het oude Perzië, de naam betekent 'menseneter'. Wat doet dat monster op dit schilderij? Wat betekent het schilderij überhaupt? Voor veel deskundigen gaat het over de thema's lust, bedrog en jaloezie, maar wat de schilder er mee heeft willen zeggen, dat weet niemand. De titel van het schilderij is 'Venus, Cupido, Dwaasheid en de Tijd' maar het staat ook bekend als 'Overwinning van Venus'.
Waarom besteedde Cosimo de Medici, voorvader van de groothertog, in de vijftiende eeuw grondlegger van het machtige en rijke Medici-imperium, zoveel geld aan de kunsten? Hij besefte dat de spanning tussen geld en god,
Tags: Niet getagged
0 reacties

'Straatcultuur' spiegelt 'vadergebrek'

Als een groepje scholieren buiten voor de supermarkt een winkelmandje op de stoep gooit omdat ze het teveel moeite vinden om het mandje binnen terug te zetten, is het verstandig ze daar niet al te rechtstreeks op aan te spreken. Doe je dat toch, dan begrijp je blijkbaar weinig van de 'straatcultuur' die de jeugd momenteel in haar greep schijnt te houden.
'Straatcultuur' is macho, groepsgericht en houdt niet van directe confrontaties door ouderen, want dat wordt ervaren als 'geen respect'.
Dus wat doe je als je als supermarktmanager last hebt van jongeren die luidruchtig en rommel verspreidend (prullebakgebruik scoort laag in de straatcultuur) voor de ingang van je winkel rondhangen? Dan biedt je deze groep eerst een paar dagen achtereen warme chocolademelk aan. "Jongens, het is koud buiten, willen jullie een kop warme chocolademelk?" Na vijf avonden vroeg hij ze: "Hé, zouden jullie misschien een beetje verderop willen gaan staan, de klanten hebben last van jullie." En dat deden ze, zo staat te lezen in een artikel over straatcultuur in Dagblad De Pers van 20 januari.

Ik ben al twintig jaar bezig met 'mannenwerk': in de workshops die ik samen met Ton van der Kroon begeleid is één van de vaste thema's: wat doe je in onze feminiene cultuur met je masculiene kant? In de Nederlandse polder is directheid, duidelijkheid, staan voor waar je in gelooft en helder handhaven van grenzen al jarenlang 'not done', en het wonderlijke is dat de lacune in onze cultuur waar we gezonde en stevige mannelijkheid node missen, nu via de jongeren naar ons terugkomt. In enigszins vervormde, sterk door massamediabeelden beïnvloede vorm weliswaar, maar dat hoort bij jongeren die hun eigen weg zoeken. Niks mis mee.

Maar waar wel wat mis mee is: al die meepraters en gladstrijkers die met hun workshops straatcultuur proberen aan te praten dat we ons vooral aan deze mores moeten aanpassen. Dat het normaal is om lastige jongeren met warme chocomel te lijmen, daarmee onbewust de boodschap verspreidend dat intimiderend groepsgedrag loont.
Het is een spiegel van ons eigen gebrek aan volwassenheid, dat zich uit in een gebrek aan 'vader'. De Amerikaanse schrijver Robert Bly legde daar in zijn 'IJzeren Hans – een boek voor mannen' en 'De Adolescentensamenleving pregnant de vinger op. Mannen zijn nog te vaak jongens en gaan de verantwoordelijkheid van de vader uit de weg.

Dat heeft twee belangrijke redenen: de eerste is een gebrek aan zelfkennis. Het zou veel mannen goed doen wat vaker bij zichzelf naar binnen te kijken en zich bijvoorbeeld af te vragen: wat voel ik nu eigenlijk? Of: 'wat denk ik nu écht?' Of: 'Wat wil ik werkelijk?'
De tweede reden is dat we zo in ons eigen ego gevangen zitten dat 'het grotere geheel' of 'een hoger doel' ons niets meer zegt.

En opnieuw haal ik Willem van Oranje aan als een bezielend voorbeeld.
In 1559 is Willem van Oranje 26 jaar oud, en hoort hij van het plan om de protestantse ketterij in Europa volledig uit te gaan roeien. Op dat moment neemt hij een besluit: dit laat ik niet gebeuren. Je maintiendrai. Ik zal handhaven: de vrijheid om je eigen geloof te beleven. Die gedachte groeit tot een idee, tot een ideaal, een plan, een levensdoel waarvoor hij zich volledig zal gaan inzetten en waar hij tenslotte voor sterft. Op dat moment wordt hij van jongen tot man. Van prins tot koning. Hij geeft zichzelf aan een ideaal, aan iets dat groter is dan hijzelf. Vele jaren later zal hij Vader des Vaderlands genoemd worden, en terecht, want dat is wat een vader doet: een vader geeft zichzelf.
Tags: Niet getagged
1 reactie

Een perfecte samenvatting van KDK


Uitgever Ankh-Hermes liet een persbericht maken over mijn boek en daar ben ik heel blij mee: de schrijver van het persbericht heeft precies begrepen wat ik met het boek wil. Een perfecte samenvatting van KDK:    


De Nederlandse identiteit mag dan wel niet bestaan volgens Maxima, de 'ziel van Nederland' bestaat beslist. Nog in belofte, dat wel, maar dat gaat helemaal goed komen als het aan Jan Roelofs ligt. Hij daagt de Nederlandse man uit om de kunstenaar in zichzelf (weer) los te laten. Waarom? Dat onthult hij op verrassende wijze in Koopman, dominee, kunstenaar.

Natuurlijk is het belangrijk voor het brood op de plank dat je over koopmanscapaciteiten beschikt. En ja, om ervoor te zorgen dat je daarbij niet over lijken gaat, zijn domineeswaarden van groot belang. Roelofs concludeert in zijn originele boek dat het daarmee wel 'snor' zit in Nederland. Wat er mist in Nederland in het algemeen, en de Nederlandse man in het bijzonder, is bezieling. De creativiteit, de spiritualiteit, het onbezonnen enthousiasme, kortom: de kunstenaarsgeest. Want juist die kan ervoor zorgen dat we lastige kwesties op een andere manier kunnen zien, benaderen en misschien wel oplossen.

Op zoek naar de Nederlandse ziel, wandelt Roelofs met de drie mannelijke archetypes - Koopman, Dominee en Kunstenaar – door de vaderlandse geschiedenis. Hij ontdekt dat de verstikkende 18e eeuw geen thuis meer biedt aan de kunstenaar. Sindsdien zijn we als land uit balans. Koopman, dominee en kunstenaar is daarom een oproep voor de terugkeer van de kunstenaar. In de samenleving als geheel, het bedrijfsleven, de politiek en zelfs in persoonlijke relaties. Voor de broodnodige sjeu aan het leven want zonder geestdrift gaan we hopeloos ter ziele ...

Jan Roelofs is schrijver, trainer en coach. Hij is tevens leraar in de Padwerkopleiding, gebaseerd op de Padwerklezingen van Eva Pierrakos, en geeft regelmatig workshops. Voor zijn eigen leven vindt hij al meer dan 20 jaar waardevolle richtingaanwijzers in het Padwerkmateriaal.

Koopman, dominee, kunstenaar – Jan Roelofs
Paperback, 196 pagina's
ISBN 978 90 202 0510 7
Prijs € 19,90

www.ankh-hermes.nl
Tags: Niet getagged
0 reacties

Willem van Oranje: de eerste KDK?

In mijn boek heb ik het niet genoemd, maar wel in mijn KDK-lezing: Willem van Oranje is te zien als de eerste Nederlander die erin slaagde Koopman, Dominee en Kunstenaar in zichzelf te integreren. Heel terecht dat hij de geschiedenis in ging als  Vader des Vaderlands.

In 1568 is de situatie aan het begin van de 80-jarige oorlog voor Willem en zijn medestanders tamelijk rampzalig. Verloren veldslagen, het geld is op en Oranje zit diep in de schuld, hij moet vluchten naar zijn ouderlijk huis in Duitsland. En dan is zijn vrouw ook nog bij hem weggelopen.

En wat doet Willem in dat moeilijke jaar: hij schrijft. De pen is machtiger dan het zwaard!
Willem schrijft aan het Nederlandse volk, en daarbij spreekt hij de Nederlandse volksziel aan, op zo'n manier dat hij voor het eerst in de vaderlandse geschiedenis Koopman, Dominee en Kunstenaar bij elkaar brengt.
Want: in april 1568 schrijft hij de Verantwoording, waarin hij zich verdedigt tegen de beschuldiging dat hij een illegale opstandeling zou zijn. Het is een helder, scherpzinnig pleidooi, waarin hij zich richt tot het denken: de taal van de dominee.
In juli 1568 schrijft hij de Verklaring: een veel gevoelsmatiger betoog over de verdrukte, onschuldige christenen in de Nederlanden. Hij spreekt het hart aan, in de taal van de kunstenaar.
En in september 1568 volgt het derde stuk: de Waarschuwing. Hij spoort de bevolking aan zichzelf te bevrijden en appeleert aan de wil. Dit is de taal die de koopman verstaat.

En zo richt Willem zich, aan het begin van de 80-jarige oorlog, tot de drie figuren die dan al de essentie van Nederland uitmaken. De eerste twee geven het vuur aan de opstand: de koopman omdat hij laaiend is door de belastingheffing van Alva: de tiende penning, en de dominee omdat ie in vuur en vlam staat voor het calvinistische geloof. De kunstenaar laat, zoals wel vaker, nog even op zich wachten.
Tags: Niet getagged
1 reactie

Van zelfveroordeling naar zelfacceptatie

Ik kan het nog bijna niet geloven maar toch is het waar: we zijn de ingrijpende vernieuwing van onze wereld aan het mee-maken. En die vernieuwing speelt zich in mijn eigen leven af. Natuurlijk spelen de wereldgebeurtenissen mee, of het nou om het krakende en piepende financieel-economische stelsel of de instorting van op macht, manipulatie en onderdrukking gebaseerde politieke systemen gaat.
Maar ik voel het, ervaar het in mijn éigen leven. Krant en televisie boeien me steeds minder. Net als de politiek. 'Hier gaat het helemaal niet over', denk ik steeds.
Maar waar gaat het dan wel over? Onder de oppervlakte van het alledaagse bestaan voel ik iets bewegen. Voel jij het ook?

Van de week kreeg ik de nieuwsbrief van Gabriela en Reint Gaastra die veel met gechanneld materiaal werken en daar werd ik getroffen door de volgende zin: "De ondersteuning van vele dualistische sociale en maatschappelijke vormen vanuit jullie individuele en collectieve bewustzijn is snel aan het afbrokkelen."
En ik dacht: precies, dat is het. Al die uiterlijke systemen worden uiteindelijk gedragen door ons innerlijk bewustzijn, en doordat dat bewustzijn zich aan het verruimen is, gaat de uiterlijke wereld meeveranderen. "Door de groei in bewustzijn van een toenemend aantal mensen zijn grote doorbraken ophanden op het niveau van technologie, voeding, communicatie en energie," aldus de channeling van Gabriela. (Zie verder www.openbaringen.com, waar je je ook kan aanmelden voor hun nieuwsbrief.)

Dat we van dualiteit naar eenheid aan het gaan zijn ervaar ik allereerst in mezelf. Geholpen door o.a. teksten uit het Padwerk en het boek van Eckhart Tolle (Een Nieuwe Aarde) én een stevige griep rond de kerstdagen besefte ik (opnieuw) hoezeer ik bepaalde delen in mezelf afwijs en me daarmee in een dualistiche klem vastzet: 'dit niet, dat wel.'
Als ik werkelijk verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven wil nemen, dan aanvaard ik mijn realiteit zoals die is. Inclusief 'slecht' en 'goed'. Dan hoef ik ook niet langer onaangename stukjes van mezelf in mijn onderbewuste weg te duwen, maar mag alles er zijn. In de wetenschap dat ik dit leven leef om iets te leren. Dat stelt me – met vallen en opstaan – in staat om de switch maken van zelfveroordeling naar zelfaanvaarding. En dat is een wereld van verschil – de wereld van 2012. Zoals Gabriela in de channeling zegt: "Vele mensen passeren in deze tijd een eigen omkeerpunt in hun eigen leven. Als gevolg daarvan wordt de zelfveroordeling vervangen door zelfacceptatie als de drijvende motor van jullie scheppingskracht. Dit leidt op individueel en op maatschappelijk niveau tot grote veranderingen."

Echt, we zijn hier niet alleen in!
Tags: Niet getagged
Copyright © 2015 Woordenziel.nl | Webdesign: berthil.nl