Laat de Kunstenaar (M/V) zijn werk weer doen!

De Kunstenaar ziet

De Kunstenaar in ons allemaal ziet dingen waar de Koopman en de Dominee blind voor zijn. In de blogs hieronder vind je daar voorbeelden van.
1 reactie

Opstanding

Ik voel dat er iets gebeurd is, veranderd in de energie, en volgens mij niet alleen die van mij. Deze verandering heeft veel te maken met de aarde en onze verhouding tot de planeet waarop we wonen.

Gisteren was ik buiten, op de Veluwe, en voelde hoe goed me dat deed: gewoon buiten te zijn. Grond onder de voeten, bomen, een meertje in het bos, een stuk hei en gras. Stilte. Twee reigers hoog in de boom die zaten te wachten tot de mensen weer weg gingen. Simpel en weldadig.
Het deed me terugdenken aan een meditatie in een groepje, twee dagen eerder. We lieten de energie van de aarde door onze voeten ons lichaam instromen. Het ging verbazingwekkend makkelijk, ik zag de kleur geel, de kleur van het voorjaar die mijn hele lichaam vulde, naar boven toe stroomde. Tot en met keel en mondholte. Maar het leek alsof mijn verhemelte een grens aangaf: tot hier en niet verder. Alsof mijn hersens hier niet aan wilden. Midden in mijn hoofd, ter hoogte van mijn neuswortel, zat een eigenzinnige, weerbarstige kern van verzet: ik maak het zelf wel uit. Ik geef me niet over. Nee!

Ik was er beduusd van. Al jaren heb ik het idee dat mijn weerstand tegen het leven ergens in mijn lichaam zit, zo ongeveer ter hoogte van de zonnevlecht, vlak onder het borstbeen. Maar nu voelde ik ineens dat dat helemaal niet waar is. Dat mijn lichaam wel wil. Meebewegen. Stromen. Liefhebben.
Maar dat mijn hoofd, mijn laatste verdedigingsbolwerk, zich krampachtig verzet.

Dit gebeurde op de middag van Goede Vrijdag. 's Avonds luisterde ik met mijn vrouw naar de Mattheus Passion. Gedachten stroomden weg, er was alleen nog de klank. Zo simpel en weldadig.

Op zaterdag, stille zaterdag, vielen me in de krant allerlei dingen op.
* Hoe Jeroen Dijsselbloem gewoon had gezegd waar het op stond, eerst voor gek werd verklaard maar later in de week de waarheid doorbrak.
* Hoe geconstateerd werd dat 'afzeiktelevisie' nu passé was, en het veel meer ging om programma's waar je wat van opstak.
* Hoe bezield, energiek en prachtig de twintigers van dit moment zijn.
* Hoe er naast veel kortzichtige kletspraat ook heel veel moois en liefdevols te genieten is.
* Hoe ik daar zelf steeds het onderscheid in kan maken: waar kies ik voor?

Op eerste paasdag voelde ik me ineens alsof ik ergens doorheen was. Na jaren geploeter en gesomber ineens de schoonheid van het leven kon ervaren. Ik zat op een steen in het bos en at een boterham. Mijn vrouw en mijn dochter waren erbij. Ik was samen met twee levende wezens, en besefte: ik bén niet alleen. Ook niet als ik wel alleen ben. De aarde draagt me, voedt me, beschermt me.

Na lange gure wintermaanden ontwaken we allebei. En breekt eindelijk die nieuwe lente aan waar we zo lang naar verlangd hebben. Misschien dat er niemand is die dat met me eens is, of bijna niemand. Maar dat geeft niet. Het gaat er om dat ik het zelf zie. En me laat leiden door dat vertrouwen in het leven, en het vertrouwen in mezelf.

We zullen met elkaar nog heel wat angsten te verwerken krijgen, want het systeem waar we ons aan vasthouden gaat instorten. Dat kan niet anders, want dat systeem is niet op liefde en waarheid gebaseerd. Maar onder de oppervlakte is er al veel dat wel waarachtig en liefdevol is. In alles wat ik van nu af doe, zeg en nalaat, wil ik daar trouw aan zijn.

Zo helpe mij God Almachtig
Tags: Niet getagged
0 reacties

Werken met vers hout, dat ga ik vaker doen





Op een zonnige plek in het bos van landgoed Midgard in Almen zitten we met z'n vijven bij elkaar zoals onze voorouders dat duizenden jaren geleden ook al deden. Op een boomstammetje dat straks de zitting voor een eigengemaakte kruk zal leveren, luister ik naar Job Suijker en Sjors van der Meer, die mij vandaag gaan inwijden in de geheimen van het werken met vers hout.
Echt geheim is het overigens niet, want het gaat om technieken die eeuwenlang gemeengoed waren. Maar sinds wij onszelf hebben aangesloten op het stopcontact, zijn we afgesneden geraakt van deze oervaardigheden. Daarmee past deze workshop vers hout van Job en Sjors in een veel bredere beweging van het herontdekken van onze verbinding met aarde en natuur.

Job vertelt een verhaal over contact maken met het materiaal, en dat zal deze dag een leidraad zijn: liefde voor het hout en het gereedschap waar we mee werken is de basis waar alle technieken op rusten.
Ik ga vandaag een krukje maken, en leer daarbij al snel dat het daarbij niet alleen om de techniek gaat. Want zoals altijd als ik werk, heb ik haast. Maar als je met een Japanse trekzaag een plak van een boomstam af staat te zagen is haastige spoed helemaal niet goed. Daar krijg je maar kramp van, en bovendien zaag je scheef. Je kunt veel beter zorgen dat je ontspannen staat, voeten stevig op de grond, en dan de zaag het werk maar laten doen. Ritmisch trek ik de zaag op en neer, terwijl het sonore geluid van de minuscule beiteltjes in het zaagblad me bij elke haal dieper in de stam brengt. Ik begin warempel van het zagen zelf te genieten. Een hele andere ervaring dan het gebruikelijke krampachtige op en neer duwen om maar zo snel mogelijk klaar te zijn, met een zere schouder en een scheve zaaglijn als resultaat. Even later heb ik een prachtige gladde plak hout in mijn hand. Geboeid kijk ik naar het oppervlak met zijn jaarringen en twee kleine knoesten. Levend materiaal.

Sjors helpt me vervolgens met het splijten van een berkestammetje: dat worden de poten. Op het schaafpaard – en soort werkbank waar je schrijlings op zit en je werkstuk met de voeten vastklemt – ga ik aan de poten pennen slijpen. Met het haalmes in beide handen schil ik steeds een stukje van het hout af. Kost nauwelijks kracht, maar vergt wel aandacht. Ik ben helemaal bij het hout, soms zelfs ín het hout. En als die aandacht verslapt, merk je dat meteen. Oeps, scheef gesneden. Maar fouten maken is niet erg, benadrukken Job en Sjors, want zo leer je het. Regelmatig klinkt dan ook luidkeels 'Leerervaring!' uit de mond van een van de deelnemers, en snel gaan we allemaal kijken wat er nu weer voor leerzame fout gemaakt is.

Geleidelijk aan begin ik te merken dat dit een andere manier van werken is dan ik tijdens mijn klusjes thuis gewend ben. Dan is mijn aandacht er altijd vooral op gericht om de klus zo snel mogelijk geklaard te hebben, hier merk ik dat er een rust over me komt waarin ik van het werk zelf geniet. 'Als ik nou mijn dagelijks werk ook eens zo zou kunnen doen', schiet door me heen. Maar de haast blijft trekken. Als we tussen de middag rond een vuurtje soep en boterhammen eten, wil ik eigenlijk al weer verder gaan zodra ik de laatste hap heb doorgeslikt. Sjors kijkt me glimlachend aan: 'We hebben toch geen haast?' O nee. Ik ga weer zitten en ontspan.

's Middags werken we allemaal verder aan onze kruk, hamer of gereedschapssteel, en er is inmiddels een gemoedelijke sfeer onstaan waarvan ik me voorstel dat onze voorouders ook zo samen werkten. Af en toe een opmerking, een grapje, een tip, en dan weer de rust van vijf mannen (vrouwen zijn overigens ook welkom!) die allemaal aandachtig met hun werk bezig zijn. Met de avegaar boor ik drie gaten in de schijf, en daarna komt een extra mooi moment: met een houten hamer sla ik de drie berkenhouten poten in de eikenhouten zitting. Het past, en mijn kruk is klaar. Voorzichtig ga ik er op zitten. Nog nooit zat een kruk zo lekker.

De dagen erna kijk ik regelmatig met trotse tevredenheid naar de kruk die bij ons in de kamer staat. Het hout is aan het drogen en in de zitting ontstaat een prachtig patroon van barstjes die vanuit de kern uitwaaieren. Over een maand mag ik de wigjes die Sjors me meegaf in de poten slaan. Ik kan niet wachten. Jawel, ik kan wel wachten. Wachten is fijn.

Werken met vers hout. Dat ga ik vaker doen.
Jan Roelofs, 25 mei 2012

meer info:www.green-wood-man.nl
www.HarteGroen.wordpress.com 
Tags: Niet getagged
0 reacties

De Wondere Wegen van Gilgamesj

Vorig weekend begeleidde ik samen met Ton van der Kroon een driedaagse mannenworkshop in de Belgische Ardennen. Ik schreef er onderstaand artikel over.  

Op de heenreis moet ik even voorbij Neufchateau plassen en we stoppen bij een soldatenkerkhof uit de eerste wereldoorlog. Zo'n 600 Franse en Duitse soldaten liggen er samen begraven. De Duitsers onder een dikke granieten steen, de Fransen onder een crème-kleurig kruis dat er van een afstand als plastic uitziet. Maar elke Fransman heeft zijn eigen kruis, terwijl de Duitsers met z'n tweeën, en hier en daar zelfs met z'n drieën of vieren onder een steen liggen. Dat dan weer wel.
Ton en ik zitten een tijdje tussen de kruizen en beseffen dat ook in de komende driedaagse mannenworkshop de dood weer aanwezig zal zijn. Het is nu het tiende jaar dat we in het OostWestCentrum vlakbij het Zuidbelgische Orval deze driedaagse 'Het Pad van de Man' begeleiden. Twee keer per jaar werken we met een groep van 20 à 30 Nederlandse en Belgische mannen drie dagen lang aan de hand van een mythologisch verhaal. Deze keer hebben we een van de alleroudste mythologische verhalen gekozen: het Sumerische Gilgamesj-epos, dat 4.000 jaar geleden voor het eerst werd opgeschreven, en waarschijnlijk al veel langer werd verteld. Elke keer weer staan we verbluft hoe de mythologische laag, de persoonlijke verhalen en het groepsproces op elkaar in werken. Maar iedere keer ben ik ook weer zenuwachtig: gaat het deze keer wel werken? Terwijl ik aan de andere kant van de weg mijn blaas leeg kijk ik naar de nog kale berkebomen en denk drie dagen verder: dan komen we hier weer langs, zijn misschien de eerste blaadjes opengegaan en is het allemaal weer achter de rug. De angst die ik voel is vooral de angst voor het onbekende. En voor de dood. En voor fouten maken. En voor andere mannen. En voor dat wat ik in mezelf liever niet zie.

Als we met onze vijf assistenten in de zaal zitten waar we 's avonds met de groep aan de slag zullen gaan, vraagt Hein of ik er zin in heb. 'Nee', zeg ik. Ik heb er helemaal geen zin in, voel me bang vanwege allerlei bekende redenen, maar er is ook een onbestemd gevoel van vrees dat ik niet kan plaatsen. Alsof ons iets boven het hoofd hangt. We hebben het er met z'n zevenen over en dat ontspant een beetje.
Tags: Niet getagged
0 reacties

'Straatcultuur' spiegelt 'vadergebrek'

Als een groepje scholieren buiten voor de supermarkt een winkelmandje op de stoep gooit omdat ze het teveel moeite vinden om het mandje binnen terug te zetten, is het verstandig ze daar niet al te rechtstreeks op aan te spreken. Doe je dat toch, dan begrijp je blijkbaar weinig van de 'straatcultuur' die de jeugd momenteel in haar greep schijnt te houden.
'Straatcultuur' is macho, groepsgericht en houdt niet van directe confrontaties door ouderen, want dat wordt ervaren als 'geen respect'.
Dus wat doe je als je als supermarktmanager last hebt van jongeren die luidruchtig en rommel verspreidend (prullebakgebruik scoort laag in de straatcultuur) voor de ingang van je winkel rondhangen? Dan biedt je deze groep eerst een paar dagen achtereen warme chocolademelk aan. "Jongens, het is koud buiten, willen jullie een kop warme chocolademelk?" Na vijf avonden vroeg hij ze: "Hé, zouden jullie misschien een beetje verderop willen gaan staan, de klanten hebben last van jullie." En dat deden ze, zo staat te lezen in een artikel over straatcultuur in Dagblad De Pers van 20 januari.

Ik ben al twintig jaar bezig met 'mannenwerk': in de workshops die ik samen met Ton van der Kroon begeleid is één van de vaste thema's: wat doe je in onze feminiene cultuur met je masculiene kant? In de Nederlandse polder is directheid, duidelijkheid, staan voor waar je in gelooft en helder handhaven van grenzen al jarenlang 'not done', en het wonderlijke is dat de lacune in onze cultuur waar we gezonde en stevige mannelijkheid node missen, nu via de jongeren naar ons terugkomt. In enigszins vervormde, sterk door massamediabeelden beïnvloede vorm weliswaar, maar dat hoort bij jongeren die hun eigen weg zoeken. Niks mis mee.

Maar waar wel wat mis mee is: al die meepraters en gladstrijkers die met hun workshops straatcultuur proberen aan te praten dat we ons vooral aan deze mores moeten aanpassen. Dat het normaal is om lastige jongeren met warme chocomel te lijmen, daarmee onbewust de boodschap verspreidend dat intimiderend groepsgedrag loont.
Het is een spiegel van ons eigen gebrek aan volwassenheid, dat zich uit in een gebrek aan 'vader'. De Amerikaanse schrijver Robert Bly legde daar in zijn 'IJzeren Hans – een boek voor mannen' en 'De Adolescentensamenleving pregnant de vinger op. Mannen zijn nog te vaak jongens en gaan de verantwoordelijkheid van de vader uit de weg.

Dat heeft twee belangrijke redenen: de eerste is een gebrek aan zelfkennis. Het zou veel mannen goed doen wat vaker bij zichzelf naar binnen te kijken en zich bijvoorbeeld af te vragen: wat voel ik nu eigenlijk? Of: 'wat denk ik nu écht?' Of: 'Wat wil ik werkelijk?'
De tweede reden is dat we zo in ons eigen ego gevangen zitten dat 'het grotere geheel' of 'een hoger doel' ons niets meer zegt.

En opnieuw haal ik Willem van Oranje aan als een bezielend voorbeeld.
In 1559 is Willem van Oranje 26 jaar oud, en hoort hij van het plan om de protestantse ketterij in Europa volledig uit te gaan roeien. Op dat moment neemt hij een besluit: dit laat ik niet gebeuren. Je maintiendrai. Ik zal handhaven: de vrijheid om je eigen geloof te beleven. Die gedachte groeit tot een idee, tot een ideaal, een plan, een levensdoel waarvoor hij zich volledig zal gaan inzetten en waar hij tenslotte voor sterft. Op dat moment wordt hij van jongen tot man. Van prins tot koning. Hij geeft zichzelf aan een ideaal, aan iets dat groter is dan hijzelf. Vele jaren later zal hij Vader des Vaderlands genoemd worden, en terecht, want dat is wat een vader doet: een vader geeft zichzelf.
Tags: Niet getagged
0 reacties

De kwetsbaarheid van de Kunstenaar is zijn/haar kracht!

Ik heb een boek geschreven, maar ben nog aan het ontdekken waar het in essentie over gaat: het boek is af, maar het verhaal is nog lang niet uit.
De Kunstenaar staat voor het tere, kwetsbare, kinderlijk ontvankelijke stuk in onszelf. Dat stuk dragen we allemaal in ons mee, maar vaak is het door pijnlijke ervaringen in onze kindertijd achter een dikke muur verdwenen.
Gekweld door een flinke griep en geldzorgen ben de afgelopen weken weer een stukje dieper in mezelf afgedaald, en kwam daar dit Oorspronkelijke Kind in mezelf tegen, verstopt achter wrokkige boosheid en machteloze angst. Geholpen door een paar Padwerklezingen – voor mij een doorlopende bron van hulp en inspiratie – ging ik beseffen dat die angst en boosheid veroorzaakt worden doordat ik de werkelijkheid niet goed begrijp.
Omdat ik zo bang ben geworden dat dit kwetsbare, gevoelige stuk in mezelf opnieuw gekwestst wordt, sluit ik het af en op. Maar deze verdediging werkt veel negatiever uit dan de pijn zelf, die ik als volwassene heel goed in mezelf kan toelaten. Ik merk dat als ik mijn krampachtige verzet tegen pijn en andere dingen die me niet bevallen, loslaat, er diep van binnen iets smelt en er nieuwe ruimte komt.

Dan komt de bron van de Kunstenaar weer tot mijn beschikking, en die bron kan zich dan verbinden met het volwassen ego dat vooral door de Koopman en de Dominee gedragen wordt. Ik citeer een stukje uit de Padwerklezing die me bij dit inzicht geholpen heeft, en die over die tere en kwetsbare bron die ook jij met je meedraagt het volgende zegt:

"Het is flexibel, levendig, vibrerend en vol sterke, prachtige gevoelens zonder welke geen plezier, geen vreugde, geen geluk kan bestaan. De geweldige kracht en intelligentie die in deze kwetsbare plek besloten ligt, zullen al je handelingen en houdingen richting geven. Er zullen gedachten en gevoelens uit te voorschijn komen die overal om je heen hun vruchten zullen afwerpen. Je zult het beste van jezelf en je volledige aandacht willen geven aan alles wat je ervaart en alles wat je onderneemt. Je zult niets meer halfslachtig doen, met maar de helft van je aandacht erbij en vanuit motieven die verdeeld zijn, en daarom zal het resultaat steeds meer in overeenstemming met je wensen zijn en je vervullen. In deze aandacht zit geen gespannenheid. Je zult gedragen worden door een meeslepende prachtige kracht. Je zult aan die kwetsbare plek uitdrukking geven in plaats van hem toe te dekken. In plaats van dat je terugschrikt voor de gevoelens in deze kwetsbare plek, zal je levendigheid in omvang toenemen en gesterkt worden met een nieuwe veerkracht die te danken is aan een beter begrip van de werkelijkheid en een juiste interpretatie van wat in jou en anderen leeft."
(Padwerklezing 139: 'Verkeerd begrip van de werkelijkheid verzwakt je levenskern.')
Tags: Niet getagged
0 reacties

Het achterste van de tong

Vanuit koopmansstandpunt heb ik vorige week een grote stommiteit uitgehaald, maar de kunstenaar in mij vind het achteraf nog niet zo gek.
Ik stuurde een mailtje naar alle mensen die niet bij de boekpresentatie op 26 november aanwezig waren. Grappig bedoeld: "Ik wil me helemaal niet bemoeien met hoe jij je vrije zaterdagmiddag invult, maar het is natuurlijk wel zo dat ik met een hoop voorraad ben blijven zitten. Mijn vrouw en dochter drinken al weken niks dan appelsap en zelf heb ik me flink met de rode wijn bezig moeten houden. De dozen met onverkochte boeken blokkeren de gangkast zodat we niet bij de stofzuiger kunnen. En ook voor na 2012 hebben we nu pinda's in huis. Maar goed, je was natuurlijk helemaal vrij om niet naar mijn inspirerende verhaal te komen luisteren."

Grappig bedoeld dus, en ik was dan ook enorm verbaasd toe ik de eerste boze reacties terugkreeg. Geschrokken las ik nogmaals mijn eigen woorden en zag ineens de wrokkige, gefrustreerde en eisende toon die er inderdaad in zat. Gewoon meegekomen, zonder dat ik er erg in had.
De dominee zegt: 'Had daar in hemelsnaam toch u wat langer over nagedacht!' maar tegelijkertijd denk ik: nee, prima, dit is wat ik (ook) echt wil: mensen raken. Voorbij de vriendelijke, beleefde woorden, is dat er ook: wrokkige teleurstelling. Klaaglijke rancune.

Vervolgens werd ik een week ziek, en had ik alle tijd om er nog eens goed op te kauwen.
Ik realiseerde me dat het vooral mijn eigen verleden was, wat zo weer langs kwam: het gevoel dat ik als jongetje had dat 'ik er niet toe deed'. En dat dit echt mijn eigen pijn is waar ik weer een stukje verder mee in het reine kan komen door mijn dwingende onderstroom van verwachtingen ten aanzien van andere mensen echt los te laten. De enige manier om werkelijk vrij te worden.

Tegelijkertijd komt er een nieuw aspect van de Kunstenaar in ons allemaal naar boven. De Kunstenaar wil niet meer toedekken, gladpraten, wegredeneren of botweg ontkennen. Nee, wat ER IS DAT IS ER. Laat maar zien, horen, voelen, ruiken desnoods: laat maar ruiken wat er stinkt en allejezus, wat stinkt er een hoop! Nu nog zien hoe we daar een kunstwerk van kunnen maken.

Morgen verder.
Tags: Niet getagged
0 reacties

Kunstenaar kan echte Europese eenheid brengen

Geweldig hoe een verenigd europa steeds meer werkelijkheid wordt. Natuurlijk verzet ook Nederland zich daar tegen ('Geen overdracht van bevoegdheden!') maar weerstand hoort nu eenmaal bij het proces. Opgeven van eigenbelang doet pijn en vraagt dus om tegenstribbelen. Maar steeds duidelijker wordt dat we eigenlijk geen keus hebben, omdat we al met elkaar verbonden zíjn. Zoals de speechschrijver van de Europese Raad het dit weekend in de NRC uitdrukte: "Nog nooit waren de bevolkingen in de diverse landen zich er zozeer van bewust dat ze een gemeenschappelijke lotsbestemming hebben. Iedereen in de eurozone weet dat Griekse fraude, Ierse luchtbellen of Italiaanse schulden schadelijk kunnen zijn voor zijn of haar baan, pensoen of spaargeld." Dankzij onze gezamenlijke geldzorgen komt de verbroedering dichterbij. Zoals zo vaak zorgt de Koopman voor een doorbraak. De Dominee roept al jaren dat Europa goed is voor ons allemaal maar dat nu toe wekte dat vooral onverschilligheid of verveling. Nu maar hopen dat ook de Kunstenaar mee gaat doen. Want pas dan vinden we het Europese verhaal dat ons allemaal kan bezielen en dus werkelijke eenheid brengt. Niet omdat het moet maar omdat we ernaar verlangen....
Tags: Niet getagged
0 reacties

Belgische en Nederlandse mannen

Afgelopen weekend begeleidde ik in Belgie samen met Ton van der Kroon een driedaagse mannenworkshop. Dat doen we al 10 jaar, en elke keer doen er zowel Nederlandse als Belgische mannen aan mee.
In onze workshop merken we steeds weer dat de open wisselwerking tussen Belgische en Nederlandse mannen voor extra kwaliteit en diepte zorgt. Ook de afgelopen keer was dat het geval.

Met de energie uit onze groep nog bij me, heb ik de focus van de boekpresentatie op de 26e november bijgesteld. Ik besefte me dat de Koopman en de Dominee puur Nederlandse archetypen zijn, maar dat de Kunstenaar misschien wel meer in België wortelt.

Dit inzicht leidde tot de onderstaande liefdesverklaring, en een nadere invulling voor het programma van de boekpresentatie op 26 november.

Liefdesverklaring aan Nederland

Lieve Nederlander,

Ik ken een land waar mensen willen wonen.
Het bestaat al in de geest, maar is op aarde nog verdeeld.

Dat doet mij pijn. Ik hou van u maar gij wilt mij niet kennen. Mijn waarde doet ge af met een Belgenmop. En toch: Willem van Oranje stond aan ons beider wieg. Samen streden wij voor onze vrijheid maar toen scheidden zich onze wegen. Koopman en Dominee trokken zich in 't noorden terug, de Kunstenaar bezwangerde het zuiden.

In die splitsing groeiden wij, maar de kloof dient ons niet langer. Ik verklaar u nu de liefde. De dominee weet veel en de koopman wil van alles, maar het kunstenaarshart regeert. Dat beseffen jullie, maar gij durft er niet naar te leven. Ge blijft NEE zeggen, terwijl uw diepste stem zegt: JA.

Blokkeer niet langer de Schelde van uw gevoelens, geef uw Hedwigepolder over aan het water van de ziel: de ziel der Nederlanden, die eindelijk de Kalvijnse Kaaskop en de Perfide Paap op 't zelfde kussen duldt. Laat ons de liefde bedrijven. Zo brengen we weer leven in de brouwerij. Trappist van Heineken, Orval met een scheut Bavaria, Leffe in 't vat van Grolsch.

Ik ken een land waar mensen willen wonen, en ze heten Mie en Truus, Jan en Sjef, Gert en Geert. Stop met worstelen en geef u over. Elio roept tot Mark en Piet-Hein: laat uw gaven nou eens geschenken zijn!

Mijn liefdesverklaring raakt een snaar die na blijft trillen. Ik weet het: gij hebt een grote mond maar zijt in wezen bang. Laat uw schrille klanken niet langer het Antwerpse nachtleven verstoren, maar weet dat ik van u houd.

Rijn, Maas en Schelde: welkom in ons driestromenland, veeldromenland, gaatkomenland. Van Ardense wouden tot de platte polder: Arduina omhelst de Nederlandse Maagd.

Welkom thuis in de Benelux.

Uw liefhebbende zuiderbuur

Bene Lux: het land van het Goede Licht.

Zaterdagmiddag 26 november 2011, Utrecht

Boekpresentatie 'Koopman, Dominee, Kunstenaar'

Tevens oprichtingsbijeenkomst:
Genootschap ter bevordering van de Belgisch-Nederlandse Liefde

Volgend jaar is het 333 jaar geleden dat met de Unie van Utrecht en de Unie van Atrecht Nederland en België ieder hun eigen weg gingen. Van 1815 tot 1830 hebben we het nog even samen geprobeerd, maar de Nederlandse Koopman-Dominee en de Belgische Kunstenaar kwamen niet tot elkaar.

Anno 2011 is het hoog tijd dat onze liefde weer gaat bloeien. Jan Roelofs legt tijdens de presentatie van zijn boek uit waarom, en nodigt alle aanwezigen uit getuige te zijn van een ritueel waarmee de historische vergissing uit 1579 weer wordt rechtgezet. Met medewerking van Koopman Fred Streefkerk, Dominee Dirk Mulder en Kunstenaar Jos Collignon. Begeleiding ritueel: Ton van der Kroon.

Bevrijd de Kunstenaar (M/V) in ons allemaal en maak van de Crisis een Kans. Om te beginnen in de Benelux.
Tags: Niet getagged
0 reacties

Wildeman en Koning (M/V)

Afgelopen zondagmiddag organiseerden Ton van der Kroon en ik in een zaaltje op de Dam in Amsterdam een middag over 'De Wildeman en de Koning'. We geven samen al jarenlang mannenworkshops waarbij deze twee figuren een belangrijke rol spelen, en we hadden nu het gevoel dat we dit verhaal op een nieuwe manier de wereld in moeten brengen.
De 'Wildeman' is een figuur uit een sprookje van Grimm ('IJzeren Hans'), een archetype dat met verloren gegane mannelijke kracht en wijsheid te maken heeft en dat ook in ons land op allerlei plekken voorkomt. Zo is er op de Dam een cafeetje dat vroeger 'De Wildeman' heette. Het ligt recht tegenover het koninklijk paleis op de Dam. In het Wildeman-verhaal komt in de laatste scene – de bruiloft tussen de prins en de prinses, hoe kan het anders in een sprookje – onverwacht een onbekende koning de bruiloftszaal binnen. Hij omarmt de jonge prins en zegt: "Ik ben IJzerhans, ik was betoverd tot een Wildeman, en jij hebt me van de betovering verlost. Alle schatten die ik bezit zullen van jou zijn!"

We staan in Nederland vlak voor een kroning, maar hoe staat het eigenlijk met onze eigen Wildeman en Wildevrouw, dan wel onze Koning en Koningin? In onze huidige chaotische tijd lijken die twee niet zoveel contact met elkaar te hebben. Terwijl volgens Ton en mij die verbinding juist enorm heilzaam zou zijn.

En zo zaten we op een zondagmiddag in november 2011 met zo'n 25 mannen en vrouwen in een zaaltje met uitzicht op de Dam. De middag begin heel mooi, met het Wildemanverhaal. Nou de pauze zou ik het verhaal van het koningschap in Nederland vertellen. Ik begon welgemoed met onze eigen onafhankelijkheidsstrijd: de tachtigjarige oorlog, waar Willem van Oranje als 'Vader des Vaderlands' zo'n grote rol in speelde. Tot aan zijn dood – hij werd in 1584 door een fanatieke katholiek doodgeschoten – ging alles goed. En net als Nederland daarna verzandde in gekibbel, belangenstrijd en fanatisme, verzandde ik met mijn verhaal in een veelheid aan details. Allemaal wel smakelijk, maar niet ter zake doende. Pas een dag later beseft ik wat ik eigenlijk had willen zeggen: dat er verband is tussen Willem van Oranje, Pim Fortuyn en het huidige moment.
* 1584: Willem van Oranje – de archetypische Koning - wordt vermoord. Door een fanatieke katholiek.
* 2002: Pim Fortuyn – de archetypische Wildeman - wordt vermoord. Door een fanatieke 'dominee'.
* 2011: die tegenkracht manifesteert zich in ieder van ons. De vijand die ons van de troon wil houden en die de Wildeman/Wildevrouw weer onder water wil duwen, het onbewuste in, zit in ons allemaal.

Die tegenkracht deed mij vergeten wat ik eigenlijk wilde zeggen. Diezelfde tegenkracht deed ons als groep op die zondagmiddag vergeten wat we eigenlijk van plan waren: vanaf het cafeetje De Wildeman zouden we die Wildeman/Wildevrouw-energie dwars over de Dam naar het leegstaande Koninklijk Paleis brengen. Gewoon, door met z'n allen het plein over te steken. Maar we kwamen nog niet eens halverwege: afgeleid door alle herrie en gedoe, en door de borrel die in ons zaaltje al klaar stond, loste de groep op. We vonden elkaar pas weer terug met een glas wijn in de hand. Toen we voor de afsluiting nogmaals in een kring bij elkaar gingen zitten, begonnen we te beseffen wat er gebeurd was.

Het was dus precies goed. Dit gebeurde omdat we zijn waar we zijn. De Kunstenaar in ons weet dat dat goed is. Maar ik laat het er niet bij zitten. Komend weekend gaan Ton en ik (met assistenten Koen, Johan, Fred en Hein) weer naar de Belgische Ardennen voor de driedaagse mannenworkshop Het Pad van de Man. (meer info: www.owc.be) We nemen de Wildeman en de Koning met ons mee. En die twee zijn ook van harte uitgenodigd op mijn boekpresentatie van 26 november, waar het over de drie Nederlandse archetypes Koopman, Dominee en Kunstenaar gaat.

In mijn boek komt ook de koning/koningin aan bod. De uiterlijke en de innerlijke. Ik citeer een stukje uit het derde hoofdstuk:
"We zitten echt niet meer te wachten op een koning die mijlenver boven ons uitsteekt. Het wordt tijd dat de koning een gewoon mens wordt, en daar is koning Willem IV gewoon erg goed in. Hij slaat werkelijk een brug met het volk, en halverwege die brug kan het volk hem tegemoet komen. Want de tijd is voorbij dat het volk maar gewoon op z'n luie reet kan blijven zitten en als een kind kan blijven klagen als alles niet precies gaat zoals het wil. Het Nederlandse volk staat op het punt om volwassen te worden en daar hoort een heel nieuw koningschap bij: een koningschap van ons allemáál.

Natuurlijk is Willem-Alexander de koning die met koningin Maxima aan zijn zijde ons land vertegenwoordigt en daar een leuk salaris voor krijgt. Ik zou niet met hem willen ruilen want het lijkt me verschrikkelijk om nooit meer anoniem te kunnen zijn en overal waar je komt aangegaapt te worden. Hij draagt straks die kroon en ik wens hem er veel succes mee, maar het kroningsfeest dat we in de nabije toekomst mee gaan maken, is vooral ook het feest van onze eigen kroning. Het sprookje van de Nederlandse ziel komt nu in een fase waarin we na eeuwenlang gemodder in onze delta beginnen te beseffen dat er onder die modderige bodem goud schuilgaat. Dat goud kunnen we opdelven als we beseffen dat we allemaal koning en koningin zijn."
Tags: Niet getagged
0 reacties

1,7 miljard winst en toch 2.700 mensen eruit

De Kooplieden van de ING vinden het vanzelfsprekend: om de mooie winstcijfers ook straks overeind te kunnen houden moeten er mensen uit. De Dominees van de vakbeweging vinden het maar niks maar staan machteloos. De Kunstenaar ziet het aan en weet: dit gaat zo niet langer. Ons systeem dat is gebaseerd op angst en niet op liefde komt aan zijn eind. Hoe, dat kan niemand voorspellen, maar dát het gaat instorten is zeker. Dan worden we met z'n allen wakker. Laten we hopen, bidden en vertrouwen dat dat niet met al te grote rampen en chaos gepaard zal gaan.

We zijn hardleers. Ik ook. Ook mijn hart zit op slot. Mijn moeder zei het al: 'Wie niet horen wil, moet maar voelen'.
Tags: Niet getagged
0 reacties

Apple na Steve Jobs

Ineens duiken her en der de negatieve verhalen over Apple op. Radar is met verborgen camera wezen kijken hoe klantvriendelijk de Applewinkels eigenlijk zijn. Nou, dat valt nogal tegen. Het gesloten commerciele karakter van de Apple organisatie krijgt opeens meer aandacht. Vrij Nederland schrijft over de dictatuur van Steve Jobs.
Tags: Niet getagged
0 reacties

Schoonheid keert terug

Wat was ik blij dat ik in een stuk over hedendaagse kunst eindelijk weer eens het woord ‘schoonheid’ tegenkom! Daar gáát kunst over, maar het lijkt alsof we dat helemaal vergeten zijn. Hans den Hartog Jager (NRC 29-9-2011) signaleert naar aanleiding van een schilderij van Turner dat hij tot zijn verbazing in een Zwols musuem tegenkwam, dat ‘mooi’ weer terug is.
Tags: Niet getagged
Copyright © 2015 Woordenziel.nl | Webdesign: berthil.nl