Laat de Kunstenaar (M/V) zijn werk weer doen!

KDK

Als Koopman, Dominee en Kunstenaar weer samen optrekken, staat Nederland een nieuwe Gouden Eeuw te wachten. Hieronder vind je blogs over voorbeelden van die integratie.
0 reacties

Op zoek naar de Graal

Het Pad van de Man, 3-6 april 2014

Mannengroep vindt de Graal...

Op zaterdagmiddag vindt de groep van 15 mannen de Graal. Ik besef me het op dat moment niet, word het me pas later bewust. Ik zie een groep mannen bij het vuur die een hechte eenheid vormt – wonderlijk, voor 15 mannen die elkaar tot op de afgelopen donderdagavond nog nooit hadden gezien – maar waarin iedereen tegelijkertijd helemaal zichtbaar is in zijn eigenheid.

Die combinatie van verbinding en eigenheid is iets waar alle mannen naar zoeken en verlangen, maar wat ons steeds weer ontglipt. Het lijkt de Graal zelf wel. Een van de redenen dat mannen hangen aan hun autonomie, en moeite hebben met 'verbinding': ze zijn bang hun eigen kleur te verliezen, op te lossen in de groep. Ik zie op dat moment dat het een onnodige angst is. Het moment dat Michel die de rol van Merlijn vervult zich afvraagt wat dat is, magie, denk ik: dit is het. Hier en nu. De paarden die dichterbij zijn gekomen en er nu bij staan alsof ze geïnteresseerd staan te luisteren, de zon op het zachte groen van de heuvels, het vuur dat in de stilte hoorbaar is, de wind, de sfeer van zachtheid in de groep die toch niet week is, dit is de Graal. Ieder op zichzelf is een unieke Graal, en de groep vormt samen de Graal, en deze kom in de Ardense heuvels is de Graal, en de Aarde waar we op staan is de Graal.

Zielelaag
Het is de 25e keer dat Ton en ik in de OWC-boerderij Bois-le-Comte, vlakbij de abdij van Orval, op de grens van Belgie en Frankrijk, de driedaagse workshop 'Het Pad van de Man' begeleiden. Zoals altijd werken we met een mythologisch verhaal, om de archetypische laag, oftewel de zielelaag van de deelnemers te kunnen raken. Het duurt altijd even voordat ze, komend uit de alledaagse wereld, zich daar in kunnen laten zakken. Maar na het eerste etmaal is ook nu de groep weer klaar om het verhaal in te duiken. Deze keer is dat het verhaal van Parcival en de zoektocht naar de Graal. Een mythe die in het Europa van de twaalfde en dertiende eeuw op drie plaatsen bijna tegelijkertijd opduikt. Chretien de Troyes in Frankrijk, Wolfram von Eschenbach in Duitsland en Geoffrey of Monmouth in Engeland. De versies kennen verschillen maar het grondmotief is steeds: de naïeve, onschuldige jongeman die zich van zijn moeder losmaakt en zijn weg in de mannenwereld vindt. Hij leert al snel goed met het zwaard om te gaan, maar leert daarnaast iets wat minstens zo belangrijk is: op zoek te gaan naar de Graal.

De Graal is te zien als een symbool voor de innerlijke vrouw, die iedere man helpt zijn pad te vinden, recht doend aan mannelijke én vrouwelijke kwaliteiten. Zoals: daadkracht én ontvankelijkheid, focus én bedding, resultaat- én procesgerichtheid. Wat we overigens gewend zijn om als 'mannelijk' en 'vrouwelijk' te benoemen, is aan herziening toe, want ook vrouwen kennen daadkracht, en ook mannen zijn ontvankelijk. Oude stereotypen mogen worden losgelaten. Dat blijkt ook tijdens deze driedaagse, waar de groep al snel een grote mate van onderlinge verbondenheid laat zien.

Waarneming
Na een etmaal hebben alle deelnemers hun eigen leerdoel gekozen waarmee ze het Parcivalverhaal induiken. Wij als begeleiders blijven buiten het verhaal, we zijn getuige en bewaken de grenzen, maar ik heb deze keer voor mezelf ook een 'speldoel' geformuleerd. Ik wil mijn rol als waarnemer nu eens niet met mijn gebruikelijke afstandelijkheid vervullen, maar ik wil – terwijl ik kijk en luister – verbonden blijven met de groep. Als journalist ben ik gewend overal buiten te staan en overal iets van te vinden. Alsof er altijd een taaie, ondoordringbare 'schil' zit tussen de mezelf en de werkelijkheid die ik waarneem. Daar begin ik een beetje genoeg van te krijgen. Ik wil deze keer kijken met 'de ogen van het hart.'

De eerste avond valt me dat zwaar. Ik vind dat de deelnemers maar wat aan zitten te kloten, dat ze het verhaal niet goed begrijpen en dat dit rare toneelstuk helemaal nergens heen gaat. Ik kan niet wachten tot ik naar bed kan, en trek me tegen tienen chagrijnig en teleurgesteld in mijn slaapkamer terug.

'Ik ben deel van de groep'
Ergens in die nacht moet er iets gebeurd zijn, want ik word de volgende morgen wakker met de zin: 'Ik ben deel van de groep'. De schil die ik voel weerhoudt me van het deel-zijn, maar die houding van zogenaamd objectieve afstandelijkheid klopt niet meer. Ik wil het anders, besef ik opnieuw. Ik wil waarnemen vanuit mijn hart, zonder oordeel maar met onderscheidingsvermogen. Zodat ik mee kan dragen, mee kan lijden en mee kan leiden. Zodat ik de uitkomst mede beïnvloed – zonder iets te doen, alleen door mijn liefdevolle waarneming. Net zoals de waarnemer van een experiment door zijn waarneming de uitkomst beïnvloedt – een inzicht uit de kwantumfysica.
En zo kijk ik die dag fris en nieuw naar de verrichtingen van de vijftien deelnemers. Wat ik zie vind ik prachtig, ontroerend. De 15-jarige Boris die hier met zijn vader is, en de rol van Rode Ridder speelt. Stoer, stevig, sportief. Zijn vader is Parcival: op zoek maar vol twijfels. De oudere man die de rol van Visserkoning heeft gekozen zit goed in het verhaal: hij blijft maar hameren op het belang van het stellen van de juiste vraag. Alleen zo kan de Visserkoning – symbool voor verlamde mannelijkheid - worden genezen. Len is als Mordred de duwer, trekker, de onruststoker – hij heeft als speldoel 'het aangaan van het conflict. Rob wordt helemaal Kundry, de boze heks die alle mannen op hun schuldige nalatigheid: het is ons aller schuld dat de Graal zoek is. En zo vindt ieder steeds meer zijn eigen rol, en komt via dat hulpmiddel vreemd genoeg steeds meer in contact met wie hij werkelijk is. Voorbij de rol, voorbij het ego, maken we allemaal contact met de ziel die ons verbindt. Ik ook, merk ik in de loop van de dag.

Heling
Het moment rond het vuur, als de rollen afgelegd zijn, doorzien als het speelgoed dat ze zijn, en de mannen zich uitspreken over wat ze bezielt en wat ze daarin tegenhoudt, vindt als vanzelf de heling plaats. Door te spreken en te luisteren ervaren we allemaal de kostbaarheid van het leven zelf. Dat we niet alleen zijn, dat andere mannen geen vijanden of rivalen zijn maar broeders door wie we – ook emotioneel – gesteund kunnen worden. In termen van het verhaal zijn we met z'n allen even in de Graalburcht. Een moment om te koesteren als een warme herinnering én als een lichtend perspectief.

...mannengroep raakt de Graal weer kwijt
De rest van de zaterdag is prachtig, de afronding van het spel, het napraten bij een biertje. Ook de zondagochtend gaat het nog heel diep. We doen een meditatie rond de ontmoeting met de innerlijke vrouw, en de sfeer is na afloop zo intens en teer, dat ik er vanaf zie om de deelnemers te vragen in tweetallen uit te wisselen. In stilte ervaren we allemaal de diepte van onze ziel.
' s Middags is het voorbij. We gaan weer naar huis, we pakken onze spullen, en wat 's morgens nog tastbaar aanwezig was, is nu verdwenen. Zo is het. We vinden de Graal, en we raken hem weer kwijt. Maar we weten dat we hem weer kunnen vinden...
Tags: Niet getagged
0 reacties

Optreden Warnsvelds Mannenkoor 9 november

Op zaterdag 9 november zingt het Warnsvelds Mannenkoor tijdens het jubileumconcert van de Fanfare Excelsior. Als lid van de Muziekcommissie schreef ik onderstaand tekstje als aankondiging van ons aandeel:

'Landerkennung', van Grieg. De Noorse strijder Olav Trygvason komt aan land om zijn rijk te veroveren, en al doende komt hij er achter dat dat zonder de Hogere Machten niet gaat lukken. Een heldenlied, mét een geestelijk accent dus.
Met Evert Jan de Groot aan de piano, en WMK-bariton Johnny Hoogendoorn soleert en excelleert!

Cantique de Jean Racine van Gabriel Fauré. Fauré won hiermee de eerste prijs toen hij er in 1865 mee afstudeerde als componist aan het conservatorium. De vier stemmen van het WMK vlechten zich op een magistrale wijze dooreen: de bassen beginnen, dan vallen de tenoren in en even later voegen zich ook de baritons erbij.

Dan volgen er twee Russische nummers, waarmee het koor weer een hele andere klank kleur krijgt, mysterieus, mystiek, door de klanken heen zie je de kaarsen en ruik je de wierook van de Russisch orthodoxe kerk.
Na Boedy Imja van de Russische comnpinist D. Bortniansky volgt het traditionele Milost Mira, en let u daarbij vooral op de subtiele afwisseling in frasering en dictie: volle akkoorden afgewisseld met een puntig recitatief. Ik kan u wel verklappen dat er op dit nummer hard gestudeerd is, en ik hoop dat u dat ook kunt horen.

[na de pauze]

Met de nieuwe dirigent van het WMK, Emile Engel, wordt ook gewerkt aan een verbreding van het repertoire. Dat wil zeggen dat ook er ook musicalnummers worden gezongen.
Twee voorbeelden daarvan: het door Elton John beroemd gemaakt lied 'Can you feel the love tonight', bekend van de film 'The Lion King'. Tweede tenor Kees de Haan, tevens voorzitter van het WMK neemt de solo voor zijn rekening, ondersteund door het 'Oe..' en 'Waah' van zijn zangbroeders.
Maar nu eerst the het pittige 'Stouthearted men' uit de musical 'New Moon' waarmee de zangers laten horen - en ook wel een beetje laten zien! – dat ze hun mannetje staan. 'Give me some men who are stouthearted men' , dames en heren, het Warnsvelds Mannenkoor!
   
Tags: Niet getagged
0 reacties

Interview over KDK: zaterdagmiddag 19 oktober, 16.30 uur, Radio 5

Ik werd van de week geinterviewd door Rinus van Warven, de journalistieke/spirituele/bevlogen duizendpoot die ook voor de Hindoeïstische Omroep Nederland werkt. Het was een leuk gesprek, dat aanstaande zaterdag om 16.30 uur op Radio Vijf wordt uitgezonden. Duurt een half uurtje.
Reacties zijn welkom.       
Tags: Niet getagged
0 reacties

Koning Willem-Alexander

Met het team van onze mannenworkshops hadden we gisteren een gesprek over de aanstaande kroning van Willem Alexander. Aanleiding was de vraag wat er de komende maanden in Nederland nodig is om die kroning zo vruchtbaar mogelijk te laten zijn.
Want ook al heb je niks met de monarchie, een nieuwe koning (en koningin) luiden hoe dan ook een nieuw tijdperk in. Al was het alleen al omdat koninginnedag straks niet meer bestaat.
In mijn boek 'Koopman, Dominee, Kunstenaar' heb ik het over die aanstaande kroning: "Het kroningsfeest dat we in de nabije toekomst mee gaan maken, is vooral ook het feest van onze eigen kroning. Het sprookje van de Nederlandse ziel komt nu in een fase waarin we na eeuwenlang gemodder in onze delta beginnen te beseffen dat er onder die modderige bodem goud schuilgaat. Dat goud kunnen we opdelven als we beseffen dat we allemaal koning en koningin zijn." (p. 164)

Hoe kunnen we als mannen meer ons eigen koningsschap innnemen? Dat heeft veel te maken met het thema 'Autonomie en Verbinding'. Traditioneel staat de man voor autonomie en de vrouw voor verbinding. Maar die verdeling werkt steeds minder. Niet alleen omdat 'verdeling' voor je het weet tot 'splitsing' wordt, maar ook omdat die splitsing in onszelf steeds pijnlijker wordt. Ik geniet erg van de verbinding zoals ik die gisteravond met de andere mannen voel, maar tegelijkertijd kijk ik regelmatig op mijn horloge: moet/mag ik al weer weg, lekker alleen in mijn eigen auto? Toen ik eenmaal weer in mijn auto zat, voelde ik me daar verdrietig over.

Ik herken dit thema in allerlei gebieden van mijn leven: geld, vriendschap, de spanning tussen 'doen' en 'zijn', hiërarchie, samenwerking, man en vrouw. En wat me raakt is de eenzaamheid die Willem Alexander straks moet voelen als hij in zijn eentje op de troon zit. Natuurlijk wordt hij er goed voor betaald, maar toch... De projectie die je vanuit het hele volk naar je toe krijgt liegt er niet om. Het boek van Ton ('De Terugkeer van de Koning') kan misschien helpen om die eenzaamheid wat te verlichten als we als mannen gaan beseffen dat we allemaal koning zijn in ons eigen rijk, en tegelijkertijd broeders van elkaar. Een echte koning is autonoom én verbonden. Of we nou Koopman, Dominee of Kunstenaar zijn...
Tags: Niet getagged
1 reactie

Koopman en dominee in kabinet

Het gaat fantastisch. Nederland is op de goede weg. Voor het eerst sinds de Gouden Eeuw trekken ‘Koopman’ en ‘Dominee’ weer samen op: VVD en PvdA vormen één regering.

Natuurlijk zaten de liberalen en de socialisten wel eerder in een kabinet, maar dan waren er altijd anderen bij. In het eerste kabinet na WO II (Schermerhorn-Drees) gingen de progressief-liberalen van de Vrijzinnig Democratische Bond samen met de SDAP van Drees, inclusief de christelijke partijen KVP en ARP. In de kabinetten Drees (1948-1958) gingen de PvdA en de VVD samen, maar opnieuw met christelijke partijen: KVP en CHU.

Vervolgens duurde het tot de Paarse kabinetten onder Wim Kok (1994-2002) dat socialisten en liberalen elkaar weer vonden en nu was D’66 de Dritte im Bunde. Maar nu krijgen we voor het eerst in de vaderlandse geschiedenis een kabinet van VVD en PvdA, zonder derde partij erbij. Dat is een grote stap omdat nu iets kan gebeuren wat eerder niet kon: de koopman van de VVD en de dominee van de PvdA zullen het samen moeten doen, zonder de uitwijkmogelijkheid van een derde partner die de scherpe kantjes van de tegenstellingen bijvijlt maar daarmee ook de kracht van het verschil aantast.

Koopman en dominee kijken nu eenmaal op heel verschillende wijze naar de wereld. Voor de koopman telt uiteindelijk alleen wat tastbaar, meetbaar en op geld waardeerbaar is. Hij gelooft in de vrijheid waarmee de burger voor zichzelf zorgt, en de vrijheid waarmee de markt de snelste en de slimste spelers beloont. De staat is een noodzakelijk kwaad: hoe kleiner, hoe beter.
Voor de dominee gaat het juist om de Hogere Doelen. De schepping is nog lang niet af: daar moet flink aan worden gesleuteld, geduwd en getrokken. Aldus de dominee van de ‘linkse kerk’, die zijn God niet meer vindt in de hemel, maar in de sociale rechtvaardigheid op aarde. Hij gelooft in de gelijkheid van de burger, en als daarvoor ongelijkheid in afkomst en kansen moet worden bijgestuurd: prima! De staat is daarvoor een mooi instrument.  
Als ze ruzie met elkaar hebben, vindt de dominee de koopman maar een egoïstische zakkenvuller. En doet de koopman de dominee af als een moralistische zedenpreker.

Toch kunnen ze het eeuwenlang al goed met elkaar vinden. Ook al staan hun wereldbeelden haaks op elkaar, samen beschikken ze over een weerbarstig soort kracht waarmee in de 16e en 17e eeuw de tachtigjarige oorlog werd gewonnen, en de Verenigde Nederlanden als republiek een plaatsje op het wereldtoneel veroverden. De koopman kwam in opstand tegen de Spaanse bezetter omdat er teveel belasting moest worden betaald. De dominee viel hem bij omdat de geloofsvrijheid voor de protestantse kerk hem heilig was. Ieder voor zich had zo’n lange oorlog nooit kunnen winnen, maar samen waren ze een onverzettelijke vijand. De koopman met zijn praktische en pragmatische aard en scherp oog voor slimme innovaties, de calvinistische dominee met zijn vurig en onverzettelijk geloof, dat de basis bood voor een vastberaden strijdlust tégen het kwade en vóór het goede.

De onafhankelijkheid die in 1648 uiteindelijk officieel werd, leidde tot een ongekende bloeitijd die al voor 1600 begon en waarbij naast de koopman en de dominee een derde Nederlandse figuur zijn rol begon te spelen: de kunstenaar. Niet alleen de kunstenaar in beperkte zin (de schilder, de beeldhouwer, de dichter) maar veel breder: in het Nederland van de zeventiende eeuw was iedereen ook kunstenaar. De VOC-kapitein die niet alleen door winst maar ook door nieuwsgierigheid gedreven werd, een militair als prins Maurits die bij de Romeinen te rade ging om de krijgkunst naar een hoger plan te tillen, een politicus als Johan van Oldebarnebeldt die als eerste de kunst van het polderen in de vingers kreeg, de ambachtsman die behalve vakman ook kunstenaar was, of het nou om meubels, serviesgoed, gevels, glazen of kaarten ging. En ook de wetenschapper was een kunstenaar die tal van nieuwe vondsten deed in de filosofie, astronomie, botanie, optica en statistiek.

De zeventiende eeuw was een bloeitijd omdat koopman, dominee én kunstenaar voor het eerst samen optrokken. Dat we nu een regering krijgen met alleen VVD en PvdA wil zeggen dat Nederland opnieuw toe is aan een bloeitijd. Als het de koopman en de dominee lukt om samen te werken, kan het niet anders dan dat ze allebei een beroep doen op hun innerlijke kunstenaar. Want ‘kunstenaar’ is niet iets dat je kunt organiseren, bijvoorbeeld in een politieke partij. De ‘kunstenaar’ zit van binnen. Het is het vermogen om de werkelijkheid waar te nemen zoals die is, en niet zoals je hem graag zou zien. Het is de kunst om uit te stijgen boven je eigen deelbelang en te zien wat ‘het geheel’ nodig heeft. Het is de kunstenaar en kunstenares die voor de volwassenheid zorgt in al die koopmannen en dominee’s die vaak behoorlijk kinderachtig zijn.

Rutte geeft les op het VMBO, Samsom werkte als straatcoach. Niet uit berekening, maar uit werkelijk gevoelde betrokkenheid. Daarmee konden ze hun eigen primaire identificatie overstijgen. En dat hebben ze gedaan ook: Mark Rutte groeide van handig debatterende corpsstudent uit tot gerespecteerd premier. Diederik Samsom evolueerde van betweterige socialist tot progressief voor alle gezindten. De koopman en de dominee hebben er een kwaliteit bij gekregen: broederschap. Die kunstenaarskwaliteit is nodig om de spanning tussen ‘vrijheid’ en ‘gelijkheid’ vruchtbaar te kunnen maken. ‘Koopman’ en ‘Dominee’ zullen altijd blijven botsen, maar ‘Koopman-Kunstenaar’ en ‘Dominee-Kunstenaar’, dat gaat een stuk beter. Als we ook als land de komende jaren deze stap kunnen maken, zijn de mogelijkheden onbegrensd. Nederland, maak u op voor een nieuwe Gouden Eeuw!

Tags: Niet getagged
1 reactie

Een perfecte samenvatting van KDK


Uitgever Ankh-Hermes liet een persbericht maken over mijn boek en daar ben ik heel blij mee: de schrijver van het persbericht heeft precies begrepen wat ik met het boek wil. Een perfecte samenvatting van KDK:    


De Nederlandse identiteit mag dan wel niet bestaan volgens Maxima, de 'ziel van Nederland' bestaat beslist. Nog in belofte, dat wel, maar dat gaat helemaal goed komen als het aan Jan Roelofs ligt. Hij daagt de Nederlandse man uit om de kunstenaar in zichzelf (weer) los te laten. Waarom? Dat onthult hij op verrassende wijze in Koopman, dominee, kunstenaar.

Natuurlijk is het belangrijk voor het brood op de plank dat je over koopmanscapaciteiten beschikt. En ja, om ervoor te zorgen dat je daarbij niet over lijken gaat, zijn domineeswaarden van groot belang. Roelofs concludeert in zijn originele boek dat het daarmee wel 'snor' zit in Nederland. Wat er mist in Nederland in het algemeen, en de Nederlandse man in het bijzonder, is bezieling. De creativiteit, de spiritualiteit, het onbezonnen enthousiasme, kortom: de kunstenaarsgeest. Want juist die kan ervoor zorgen dat we lastige kwesties op een andere manier kunnen zien, benaderen en misschien wel oplossen.

Op zoek naar de Nederlandse ziel, wandelt Roelofs met de drie mannelijke archetypes - Koopman, Dominee en Kunstenaar – door de vaderlandse geschiedenis. Hij ontdekt dat de verstikkende 18e eeuw geen thuis meer biedt aan de kunstenaar. Sindsdien zijn we als land uit balans. Koopman, dominee en kunstenaar is daarom een oproep voor de terugkeer van de kunstenaar. In de samenleving als geheel, het bedrijfsleven, de politiek en zelfs in persoonlijke relaties. Voor de broodnodige sjeu aan het leven want zonder geestdrift gaan we hopeloos ter ziele ...

Jan Roelofs is schrijver, trainer en coach. Hij is tevens leraar in de Padwerkopleiding, gebaseerd op de Padwerklezingen van Eva Pierrakos, en geeft regelmatig workshops. Voor zijn eigen leven vindt hij al meer dan 20 jaar waardevolle richtingaanwijzers in het Padwerkmateriaal.

Koopman, dominee, kunstenaar – Jan Roelofs
Paperback, 196 pagina's
ISBN 978 90 202 0510 7
Prijs € 19,90

www.ankh-hermes.nl
Tags: Niet getagged
0 reacties

Willem van Oranje: de eerste KDK?

In mijn boek heb ik het niet genoemd, maar wel in mijn KDK-lezing: Willem van Oranje is te zien als de eerste Nederlander die erin slaagde Koopman, Dominee en Kunstenaar in zichzelf te integreren. Heel terecht dat hij de geschiedenis in ging als  Vader des Vaderlands.

In 1568 is de situatie aan het begin van de 80-jarige oorlog voor Willem en zijn medestanders tamelijk rampzalig. Verloren veldslagen, het geld is op en Oranje zit diep in de schuld, hij moet vluchten naar zijn ouderlijk huis in Duitsland. En dan is zijn vrouw ook nog bij hem weggelopen.

En wat doet Willem in dat moeilijke jaar: hij schrijft. De pen is machtiger dan het zwaard!
Willem schrijft aan het Nederlandse volk, en daarbij spreekt hij de Nederlandse volksziel aan, op zo'n manier dat hij voor het eerst in de vaderlandse geschiedenis Koopman, Dominee en Kunstenaar bij elkaar brengt.
Want: in april 1568 schrijft hij de Verantwoording, waarin hij zich verdedigt tegen de beschuldiging dat hij een illegale opstandeling zou zijn. Het is een helder, scherpzinnig pleidooi, waarin hij zich richt tot het denken: de taal van de dominee.
In juli 1568 schrijft hij de Verklaring: een veel gevoelsmatiger betoog over de verdrukte, onschuldige christenen in de Nederlanden. Hij spreekt het hart aan, in de taal van de kunstenaar.
En in september 1568 volgt het derde stuk: de Waarschuwing. Hij spoort de bevolking aan zichzelf te bevrijden en appeleert aan de wil. Dit is de taal die de koopman verstaat.

En zo richt Willem zich, aan het begin van de 80-jarige oorlog, tot de drie figuren die dan al de essentie van Nederland uitmaken. De eerste twee geven het vuur aan de opstand: de koopman omdat hij laaiend is door de belastingheffing van Alva: de tiende penning, en de dominee omdat ie in vuur en vlam staat voor het calvinistische geloof. De kunstenaar laat, zoals wel vaker, nog even op zich wachten.
Tags: Niet getagged
0 reacties

KDK in de Nederlandse politiek

Als je goed om je heen kijkt zie je ze overal. Ook in de Nederlandse politiek zijn Koopman, Dominee en Kunstenaar aanwezig maar ze werken niet samen.
Met belangstelling volgde ik afgelopen weken in de NRC de gedachtenwisseling tussen Frits Bolkestein en Job Cohen: koopman en dominee met elkaar in gesprek. 'Wie is dan de kunstenaar?' vroeg ik mij af en moest daarbij sterk aan Alexander Pechtold denken.
En dus heb ik aan de drie heren mijn boek kado gedaan, en schreef ze daarbij een begeleidende brief, waaruit hierbij een paar fragmenten:

"U drieeën bent ieder op eigen manier al een mooi voorbeeld van integratie van Koopman, Dominee en Kunstenaar, en daardoor bent u gezamenlijk in staat de belofte van een volgend Paars kabinet te vervullen, zonder in de valkuil te vallen waarin de Paarse kabinetten onder Wim Kok terecht gekomen zijn.
Paars onder Kok heeft de vergissing begaan de combinatie van de eerste twee dimensies los te laten en een stap terug te doen naar de uitsluitende erkenning van de materiële werkelijkheid: in zijn Paradisorede riep Kok de PvdA op de 'ideologische veren' van zich af te schudden. Heel terecht wilde hij af van het 'domineeskarakter' van zijn partij, maar jammer genoeg zette hij een stap terug in plaats van een stap vooruit door de Kunstenaar te omhelzen. Hij werd vervolgens in 2002 hardhandig terecht gewezen door Pim Fortuyn die als positieve puber de glansrol van zijn leven speelde.

In mijn boek, waarvan ik u hierbij een exemplaar doe toekomen, betoog ik dat de hervonden combinatie van de drie basiskwaliteiten in de Nederlandse volksaard een nieuwe Gouden Eeuw teweeg zou kunnen brengen. Mijn werk is aanmerkelijk lichtvoetiger van aard dan uw doortimmerde toespraken en betogen, maar toch hoop ik dat 'Koopman Dominee Kunstenaar' zich in uw belangstelling mag verheugen. Maar wat ik nog veel meer hoop is dat u er aanleiding in zult zien gedrieën een keertje samen te gaan zitten, om de kansen van Paars III te onderzoeken. In een tijd waarin de kracht van de Christendemocratisch geïnspireerde politiek steeds verder lijkt weg te sijpelen en onze regering in de greep is van de negatieve puber Geert Wilders, is dat een hoopvol perspectief voor een Nederland dat nu werkelijk de stap kan zetten naar de volwassenheid."

Ik ben benieuwd...
Tags: Niet getagged
0 reacties

Nu de wereld in!

De presentatie van Koopman Dominee Kunstenaar was een mooie happening. Er zijn filmopnames gemaakt, ben nu bezig die op de site te zetten. Waar ik ook hard mee bezig ben: mijn boek de wereld in te krijgen, door vooral allerlei journalisten persoonlijk aan te schrijven met de volgende boodschap:

Geachte redactie,

Veel actuele problemen (kloof burger/politiek, moeizame integratie, zwalkend overheidsbeleid, spanning staat/markt) hebben hun wortel in de gebrekkige kennis die wij van onze gezamenlijke geschiedenis hebben.

In mijn boek 'Koopman, Dominee, Kunstenaar' behandel ik ons verleden op een manier die ik nog niet eerder tegen ben gekomen: de Vaderlandsche geschiedenis door de bril van drie figuren, waarvan we er twee maar al te goed kennen: de Koopman en de Dominee. De stelling die ik in het boek uitwerk is dat we ook de derde, die net als de eerste twee een wezenlijk element van onze volksaard uitmaakt, nodig hebben:

Willen we onze problemen op een vernieuwende manier oplossen en onze potentie waarmaken, moet in ons allemaal de Kunstenaar weer wakker worden.

Mijn boek is net uit. De eerste lezersreacties zijn positief: "geestig", "uiterst toegankelijk", "inspirerend", "lichtvoetig".

Nieuwsgierig? Een exemplaar ligt voor u klaar bij uitgeverij Ankh-Hermes. 

Met vriendelijke groet,
Jan Roelofs
(www.janroelofs.nl)
Tags: Niet getagged
1 reactie

Geert Wilders is een puber

De Kunstenaar zit in het verdomhoekje maar daar heeft hij/zij het ook wel zelf een beetje naar gemaakt. Als je de politiek al jarenlang aan de Kooplieden en de Dominees overlaat, wordt je naar de marge geschoven, en in tijden van financiële crisis over de rand geduwd.
Maar gelukkig komen de Koopmannen en de Dominees nu heel langzaam tot het besef dat ze het zelf ook niet meer weten, en dat ze de Kunstenaar heel hard nodig hebben.
We zijn bezig volwassen te worden: een volwassen Nederland heeft de KDK alledrie in zichzelf geïntegreerd. Dat is ons ooit eerder gelukt: de zeventiende eeuw was een Gouden Eeuw waarin dit drietal bloeiend tot zijn recht kwam.

Nu staan we opnieuw voor zo'n bloeifase, als we tenminste de stap naar de volwassenheid kunnen maken. Geert Wilders speelt de rol van puber: legt de vinger op allerlei zere plekken maar geeft verder niet thuis. De brave huisvaders en huismoeders van de Nederlandse politiek zijn daar niet tegenop gewassen. Maar als ze de kunstenaar in zichzelf weer wakker maken, weten ze donders goed wat hen te doen staat.
Tags: Niet getagged
1 reactie

Gratis, Nieuw en Vrijblijvend

 

GRATIS, NIEUW en VRIJBLIJVEND!

Gisteren mijn nieuwe site de lucht in en meteen flink gemaild om dat bekend te maken. Heb bij elk van de drie archetypes het meest aansprekende verkoopargument genoemd: de Koopman is gek op ‘Gratis’, de Dominee spitst de oren bij ‘Nieuw’ en de Kunstenaar hecht er erg aan vrij te blijven. Zo bereik ik heel Nederland.

 

Voor de boekpresentatie op 26 november ben ik in gesprek met drie bekende Nederlanders: een Koopman, een Dominee en een Kunstenaar die elk ook de andere twee archetypes in woord en daad geïntegeerd hebben. Rolmodellen dus, die ik wil eren door ze op de 26 ieder een eerste exemplaar aan te bieden.

 

Kan dat eigenlijk wel, alledrie een eerste exemplaar? Ach… het blijft nog even open wie echt de allereerste is.

Wordt vervolgd.

Tags: Niet getagged
0 reacties

Het ‘Wij-gevoel’ in de Maand van de Geschiedenis

In de ‘maand van de geschiedenis’ (oktober) is het thema ‘Ik en Wij’. Iedereen wil ergens bij horen, en waarbij, dat wordt in de themakrant op allerlei manieren belicht: bij je familie, bij je bedrijf, bij het Koningshuis, bij het Nederland uit de films van Bert Haanstra. Of helemaal nergens bij willen horen kan ook, blijkt uit een serie gesprekjes met dwarsliggers’.
Tags: Niet getagged
0 reacties

AllerHande en Smaakmakend

Dominees zijn het allebei, maar AH is daarnaast vooral koopman, terwijl Bionext (de verzamelde natuurvoedingswinkels) veel meer de kwaliteit van de kunstenaar heeft. Allebei zijn ze gratis, GRATIS, het woord waar de koopman in ons allemaal het meest gek op is. (‘NIEUW’ is de goede tweede).

Tags: Niet getagged
0 reacties

Voordeur en achterdeur

NRC-columnist Bas Heijne beschrijft de Nederlandse worsteling met de werkelijkheid aan de hand van de Nederlandse coffeshops: aan de voordeur mag je verkopen, maar aan de achterdeur mag niet geleverd worden.

Tags: Niet getagged
0 reacties

Verzet je niet tegen wat is

Ik lijd op dit moment aan grote frustraties in mijn dagelijks leven. Ik zal jullie niet vermoeien met de details ervan, maar de dingen gaan niet zoals ik wil en de mensen doen niet wat ze – volgens mij dan - zouden moeten doen. 

Tags: Niet getagged
0 reacties

Ankh-Hermes boekenkrant

Blij verrast ben ik als met de post de Ankh-Hermes boekenkrant binnenkomt: er is maar liefst een hele pagina aan Koopman Dominee Kunstenaar gewijd, en ook op de voorkant staat de cover van ons boek. Broer Henk komt in het artikel uitvoerig aan de orde, maar dat is heloemaal in orde want hij is tenslotte de koopman die gaat zorgen dat dit een bestseller wordt.
Tags: Niet getagged
Copyright © 2015 Woordenziel.nl | Webdesign: berthil.nl